Blåtinden (697)

I går plukka eg hagebær, klipte buskar og luka litt.  Vermeldingane til i dag var fantastiske, så i går planla spurde eg mannen om han ikkje mangla ein Hareidstrimpost.  Det gjorde han.

På Blåtinden er det ei fantastisk utsikt til alle kantar.  I bakgrunnen her ser de Vartdalsfjella.

Vi gjekk opp frå Haddal.

Sidan eg går mykje seinare enn mannen, får han god tid til å fotografere.

Eg brukte 1 1/2 time opp.  Då gjekk eg i roleg tempo.

Eg har fått mange assosiasjonar til Nice denne veka.  Det er så varmt inne at ein må sette opp dører og vindauge.  I dag var her 25 grader då vi gjekk oppover, heldigvis med ein liten trekk. Litt varmare var det nok i Frankrike, men den turen var litt kortare, så ein rakk ikkje å gå seg så varm.

Utsikt mot Hareid? Fotografen let visst mannen skugge for motivet.

Rips

I dag plukka mannen ripsbær medan eg laga middag.  I sommar har eg alltid hatt fløyte og vaniljesaus i kjøleskåpet slik at dei som vil kan plukke seg bær.

I går vart eg gjort merksam på ein ny blogg, Mat og helse.  Der fann eg ei oppskrift på ripsis.  Eg hadde noko fløyte eg ville bruke opp.  Der var nesten 5 dl, så eg gonga oppskrifta med tre. Bollen vart heilt full.  Ein annan gong vil eg berre doble oppskrifta ...

No har eg frose isen ned i to tolitersformer kledde med plastfolie.  Eg får legge ut oppskrift på min eigen blogg når eg har lagt isen på fat. Vert han vellykka, kan ein prøve med andre bærsortar også. 

Bok 38: Fjorden

 

Poetisk og brutalt om dei store spørsmåla. I "Fjorden"reiser ein vaksen far og ein åtte år gammal son ut langs Hardangerfjorden med raude og blå bussar under stupbratte fjell. Heimreisa gjør dei om bord i ein liten brun trebåt med kvit påhengsmotor. Ei heimreise som veks og blir til meir enn ein sommardag på fjorden. "Fjorden" er ein roman om den reisa som forandrar oss. Utan at vi heilt veit kva det er, veit vi at etter denne reisa, er noe forandra. Og vi veit at vi kjem til å bera med oss denne forandringa; som ei perle, eit smykke, eit sår, eit arr.

 

Denne romanen er av dei meir stillfarne.  Eg-personen har nettopp misst far sin.  Han sit att med bestemte meiningar om faren og den dårlege rollemodellen han har vore.  Han gir han skulda for sin eigen måte å takle farsrolla på. 

 

Så begynner han å tenke attende på sin eigen barndom.  Farfaren var ein god bestefar, men faren ville ikkje ha kontakt med han.  Kven var faren? På fabrikken er han ein flink arbeidsmann og godt likt kollega.  Heime kjem han til kort. Har han sett faren gjjennom mora?

 

Det gode far og son hadde saman, var ein båt.  Turen då dei henta denne båten saman står sentralt i handlinga.  Gamle sanningar står kanskje for fall?

 

Eg likte denne romanen.  Forfattaren les sjølv med Odda-dialekt.  Det gjer at ein kjem nærare inn på eg-personen. 

Tysdagstur

Det var 21 grader halv åtte då eg for heimanfrå. Vi gjekk den såkalla feittbrennaren opp til Hammarstøylvatnet.

Back to the old grind?

I dag rakk eg omtrent berre å helse på elevane og dele ut bøker til dei. No har eg site i ro og mak og lese gjennom morgondagens engelskpensum. det gjeld å snakke litt engelsk med seg sjølv så ein får snudd hjernen litt.  Temaet er "friendship". Noko av det kjekkaste med skulestart er vel å finne attende til vener ein ikkje har sett på ei stund?

Etter middag gjorde eg meg eit ærend i næraste by.  Eg fann meg nokre krimromanar på biblioteket der som eg håper eg ikkje har lese før.

Frøkna skal begynne på siste året på studiespesialiserande. Eg lova henne å kjøpe nokre skrivebøker.  På bokhandelen fann eg vanlege studentblokker, men og ein annan variant med skiljeark.  Eg meiner det er lurt å investere litt i moglegheiter til å halde orden.  Skikkelege skrivesaker og ein god lekseplass gjer skulearbeidet lettare.  Nokre vil sitte på rommet sitt i fred og ro medan andre okkuperer kjøkenbordet.  Der er folk ulike.

Det vert skrive mykje om skulestart.  Eg høyrer at foreldre er nervøse.  Media tek opp alle tenkelege problem. Sjølv var eg skikkeleg nærvøs ved skulestart.  Innskrivingsdagen sveitta eg i eit par polvottar, hugsar eg.  Men som mor har eg ikkje vore særleg bekymra. Det er ingen vits å ta sorgene på førehand ...

16. august

Både i går og i dag har det vore litt gråare enn meldt på YR.  I går plukka eg inn nokre hagebær og kokte tilsaman 9 kg syltetøy. I dag bestemte eg meg for å gå meg ein tur rundt vatnet.  På vegen trefte eg ein tidlegare nabo.  Ho passa dei to eldste ein periode.  Eg snudde og gjekk ein runde saman med henne.  Så fekk vi oppdatere kvarandre litt.  Dei to yngste sønene våre trenar litt i lag i Oslo. Tida går fort i godt lag.

 

Middagen her heime skulle vere litt sein, tilpassa ein fotballkamp.

 

Midt i råsa er det eit lite barnebibliotek der småbarnsfamiliar kan ta ein liten rast.  Eit flott tiltak! 

 

I dag har frøkna si siste vakt denne sommaren.  No er ferien slutt for alle.  Det er kjekt når skulane fyllest opp av elevar!

Skulestart

No har eg vore på jobb i tre dagar.  Onsdag regna det. Det syntest eg var heilt greitt! Når det har vore så dårleg ver som i år, treng det ikkje skine opp til planleggingsdagane... Både i går og i dag har det vore fint, så no satsar vi på ei nydeleg helg på tampen av ferien.

Måndag startar elevane.  Det er alltid kjekt!

Yngstemann reiste attende til hovudstaden i dag ettermiddag.  Det er alltid like vemodig. Sidan i vår har både broren og kusina flytta dit.  Kor mykje dei kjem til å treffast, veit eg ikkje, men dei har no kvarandre om det skulle vere noko.

Neste år kan vi risikere å vere "barnlause". Vi håper ungdomane flyttar nærare etter kvart.  Den eldste har allereie gjort det.

Framleis ventar eg på at Peacerosene skal sprette ut.  Det hjelper kanskje med nokre varme dagar. Astilbene på bildet hadde eg i krukke i fjor saman med sommarblomstrane før eg planta dei ut.  I år har eg gjort det same med ein peon.

Bok 37: Elizabeth er borte

Maud er en snart 90 år gammel dame som leter etter Elizabeth, en venninne som Maud mener er borte fra hjemmet sitt. Problemet er bare at Maud har Alzheimers sykdom, og som fortellerstemme er hun mildt sagt upålitelig. Av og til glemmer hun hvor hun er, datteren Helen blir en fremmed som sitter ved siden av henne på bussen, hun må skrive ned sitt eget navn for å huske det, og når hun kommer på politistasjonen for å si fra at Elizabeth er savnet, får hun beskjed om å dra hjem og ikke komme tilbake. Hun har nemlig vært der tre ganger tidligere med samme forespørsel, politimannen i skranken er lei av den skrullete, påståelige gamle damen. Som leser er det frustrerende å bli geleidet av Maud, men samtidig har hun nok øyeblikk av klarhet til at vi forstår at hun er ikke helt på viddene. Vi vil at hun skal lykkes, og vi forstår hvor frustrasjonen hennes kommer fra. Noe har skjedd, men er det egentlig Elizabeth som er hovedpersonen? Maud er glassklar når hun mimrer tilbake til barndommen i etterkrigs-London, da søsteren Sukey forsvant etter en krangel med sin upålitelige ektemann Frank. Og hva er det egentlig som feiler den skumle leieboeren Douglas, som åpenbart var forelsket i Sukey? Kontrasten mellom de fargerike skildringene av oppveksten og den stadig mer surrete jakten på Elizabeth gjør Elizabeth er borte til en stor leseopplevelse. Den er et imponerende puslespill av spennende fortellerteknikk, varme karakterer, fantastisk språk og en krimgåte like mystisk som Alzheimer-sykdommen. Emma Healey gnistrer som forfatter når hun beskriver Elizabeths intense forsøk på å huske en viktig detalj: «An ancient noise, like a fox bark, makes an attempt at the edges of my brain.»

I utgangspunktet høyrest kanskje ikkje denne romanen så spennande ut.  Men dette er ei medrivande historie.  Vi er med Maud i butikken der ho hamstrar hermetiske fersken nesten kvar dag.  Vi vert med henne til legen som skal sjekke om ho har Alzheimer.  Forfattaren fortel gjennom hennar oppleving av verda frå ho bur heime, til ho skal flytte til dottera og til slutt anar vi eldreheim. 

Maud spør etter Elizabeth, bestevenninna.  Ingen andre er bekymra for henne.  Men dette vekker kjensler og minne.  Systera hennar forsvann rett etter krigen.  Denne saka vert rulla opp.

Ein kan tru at forfattaren har levd tett på nokon med Alzheimer.  Ho skriv innsiktsfullt.  Det er mykje frustrasjon, men og mykje tolmod og kjærleik. Eg har stor sans for avslutninga/klimakset.

Denne romanen anbefaler eg sterkt.  Eg ser han har fått terningkast 6, og det forstår eg godt.

Miljøvennleg?

 

 

 

Når eg har lagt meg inn på hotell, synest eg at eg har kosta på meg litt luksus.  Eg nyt frukosten og sørvisen. Heime unner eg meg alltid ein rein handduk når eg dusjar.  Derfor nektar eg å få dårleg samvit når eg vil ha reine handdukar på hotellferie!  det er greitt at dei informerer om kvar ein skal gjere av handdukar ein vil ha vaska, og kvar ein skal gjere av dei ein ikkje vil ha vaska.

Men ein treng ikkje drive kjenslemessig utpressing!

Dei vert meir og meir kreative!

 

Sidan eg gjerne vil vere miljøvennleg, har eg tenkt at eg kan begynne heime! Til jul hadde svigerinna mi kjøpt oss eit fint rosa badsett.  Vi damene bestemte oss for å skifte badfarge.  Victoria's Secret-stæsj var sett fram mellom anna.  Etter det har eg kjøpt nokre rosa handdukar på 50 % på Prinsess.  Så kjem det store spørsmålet: Kor store treng handdukane å vere? Skiftar ein dei oftare om dei er 40 x 60 i staden for 50 x 70?  Eg trur ikkje det!  Om ein liker store badehanddukar som eg, treng dei ein bruker dagleg vere så tjukke?

 

Det er kanskje berre dropar i havet?

 

P.S

I Nice fekk vi både handdukar og badematte kvar dag - utan åtvaring.

 

 



Bok 36: Piken på toget

Rachel tar det samme toget hver dag. Fra toget ser hun det samme paret spise frokost på verandaen sin. Hun kaller dem Jason og Jess, og de virker så glade. En dag ser hun en annen person i hagen. Kort tid etter er Jess på nyhetene. Hun har forsvunnet. Rachel trekkes mot etterforskningen og prøver å bidra. I stedet blir hun selv mistenkt. Kastet ut i en verden full av svik, hemmeligheter og bedrageri, må hun konfrontere fortiden sin. Tre kvinner, tre menn, knyttet sammen gjennom ekteskap eller utroskap. Hver av dem kan klandres for noe. Men bare en av dem er en morder i denne psykologiske thrilleren om sårbarhet og besettelse. Piken på toget er en illevarslende og sammenfiltret historie om jakten etter sannheten.

Denne romanen har tre forteljarstemmer, noko som er litt spesielt, men det gjer romanen interessant.  Spesielt den lett forfylla Rachel har ein noko samansett natur. Ho gjer ting som ein absolutt ikkje BØR gjere, men som sikkert kan vere freistande.

Mo slutten, ca 3/4 ut i boka, veit vi kven mordaren er. Eg veit ikkje om det er eit forsøk på å skrive ein thriller som gjer at boka held fram lenge etter at spenningskurva har flata heilt ut?

I ein bokhandel på Gardermoen såg eg at dei reklamerte på omslaget av romanen med at dei som likte "Flink pike", ville like denne.  Det er kanskje derfor tittelen ikkje er "Jenta på toget"? For ho som sit på toget er ei vaksen kvinne ... den engelske tittelen er "The girl on the Train".

Bok 35: Den ene pluss en

 

 

Livet til Jess er virkelig kaotisk: Med to jobber, to barn og en stinkende hund forsøker hun å gjøre det beste ut av hverdagen. Plutselig får datteren hennes en fantastisk mulighet av sorten som bare kommer en gang i livet, men hva hjelper vel det når Jess slett ikke har råd til å gripe den? Inn i livene deres kommer den kjekke Ed Nicholls - en mann som tilsynelatende har alt: Ed er rik, suksessfull og i Jess sin øyne, ekstremt arrogant.

På overflaten lever de to vidt forskjellige liv, men Ed vet utmerket godt hva det vil si å være alene med tøffe utfordringer. Han har tid og lyst til å hjelpe Jess, men kan han det, når hans eget liv nylig ble snudd på hodet og han selv går en høyst usikker fremtid i møte?

 

Førre boka til forfattaren las eg i London.  Denne las eg i Nice.  Begge er svært lettlesne.  Medan temaet i den førre engasjerte, er dette meir ein "feelgood"-roman.  Forfattaren skildrar godt, og ein kan kjenne seg att i mange av dei tinga som skjer seg. Så får ein bere over med at mykje er føreseieleg og klisjeaktig.

 

Eg reknar med at eg gir denne til neste lesar i familien! Dette er ein roman som jenter i alle aldrar vil like.

Bok 34: Drep ikke en sangfugl

«Skyt så mange skjærer dere vil, men husk at det er en stor synd å drepe en sangfugl.» Dette er rådet sakfører Atticus Finch gir sine barn Scout og Jem mens han selv forsvarer en farget mann som er tiltalt for å ha voldtatt en hvit kvinne. Handlingen utspilles i en liten sørstatsby i 1930-årene, og voldsomme hendelser slår brutalt inn i de to barnas trygge liv - hendelser som gir dem et brått innblikk i de voksnes merkelige og fremmede verden. Gjennom barnas blikk skildrer forfatteren menneskers irrasjonelle holdninger til raser og klasseskiller med varme og nådeløs ærlighet. «Drep ikke en sangfugl» (1960) ble en bestselger over natten. I 1961 fikk forfatter Harper Lee Pulitzer-prisen, og hun har også fått en rekke andre litterære priser og utmerkelser. Romanen er blitt en tidløs klassiker, den er oversatt til 40 språk og er solgt i over 30 millioner eksemplarer verden over.

Denne roman stod i bokhylla til mor mi.  Det vart aldri til at eg las han.  No har det kome ein oppfølgjar, har eg forstått, og romanen har kome ut i eit meir moderne språk.  Eg fekk tak i lydboka.

Då juristen kom heim, hadde han og fatta interesse for romanen, som i følgje han bør lesast på originalspråket.  Dessutan måtte vi sjå filmen!  Den hadde han i filmhylla si. 

Det er ikkje rart at ein jurist fattar interesse for romanen, for ei rettsak står sentralt. Gjennom Scout sine auge får vi innblikk i eit Amerika der raseskille og klasseskille er sentrale tema.

Eg vil anbefale alle å lese boka og gjerne sjå filmen frå 1962.

 

Drep ikke en sangfugl (originaltittel: To Kill a Mockingbird) er en roman fra 1960 skrevet av Harper Lee. Romanen vant Pulitzerprisen i 1961 og den ble filmatisert i 1962 og fikk tre Oscar-priser, blant annet for beste mannlige hovedrolle med Gregory Peck. Romanen regnes som en moderne amerikansk klassiker. Handlingen og romanfigurene er løst basert på forfatterens familie og naboer, samt en hendelse som skjedde i nærheten av hennes hjemby da hun var i tiårsalderen. (Wikipedia)

70-årsfeiring

 Det har vorte ein liten bloggpause her hos meg.  Det betyr ikkje at det ikkje har skjedd noko her -tvert imot. Torsdag vaska eg klede og rydda hus. Det er rart med det etter feriar. Eg fekk og triveleg besøk. 

I går hadde vi besøk av bror min med famile.  Det er alltid kjekt.  Vi ser dei berre så altfor sjeldan. 

 I dag har vi feira svigerinna mi sin 70-årsdag.  Så fekk vi treffe den delen av slekta! "Borna" der er vaksne alle saman. 

Inni festen var det lagt inn ein tur til Daugstadsetra.

 Eg har ikkje innhenta løyve til å legge ut bilde av folk, så blogglesarane får nøye seg med naturbilde.

 Sjølv ein skrothaug kan ha sin sjarm.

 Vegen gjekk heilt opp til desse hyttene.

Dette siste bildet er frå Sæssetra.  Her gjekk kyrne på beite.  Det er ikkje melkekyr, men "torrkyr".

Det var kjekt og interessant å høyre svigerinna mi mimre om ei tid som var.  Ho hadde mange gode minne frå seterlivet.  No vert ikkje setrane drivne på den måten.

Nok ein nydeleg dag i Nice

Dagens føremiddagsaktivitet var ein handlerunde der vi enda opp på blomstermarknaden. I tillegg til all slags blomster, kunne ein kjøpe frukt og såper.

I ettermiddag har vi vore på stranda slik som alle dei andre dagane. Det vert vel lenge til vi får bade i så varmt vatn på ei så flott strand!  I morgon set vi nasen heimover ...

3. August

Akkurat som Ålesund, så har Nice sine trapper. På den varmaste dagen hittil på turen, med 34 grader i skuggen, bestemte vi oss for å gå gjennom antikvitetsmarknaden og opp trappene. Oppe på høgda er der ein fin park med mellom anna leikeapparat for born - og sjølvsagt suvenirbutikk.

Eg får ikkje til å kommentere kvart bilde frå I -paden. Men sidan vi har 30-årsbryllaupsdag i dag, fekk vi ein turist til å ta bilde av oss på eit av utkikspunkta.

Monaco

Då vi bestemte oss for å feriere i Nice, la eg inn eit sterkt ønske om å fare til Monaco. Det er berre 

ein 20 minutt lang togtur frå Nice. Eg har vakse opp med rikeleg tilganf på "ukeblad". Der var det mykje stoff frå fyrstedømet. Då hadde eg inga aning om kor lite det er. 

Vi tok ein hop-on-hop-off-buss. Det er ein grei måte å orientere seg på. Vi stoppa bed slottet. Dei gamle gatene der overraska positivt. På hamna lyser det rikdom. 

Hagane ved slottet er kjende, men ikkje noko for folk med høgdeskrekk'

Matissemuseet

Vi synest det er greitt å ligge på stranda halve dagen. I dag la vi føremiddagsutflukta til Matissemuseet. Det var flott og noko større enn Chagallmuseet. Likevel vil eg seie at om eg måtte velje, så er eg ikkje i tvil om at eg ville valt å sjå Chagall sine verk. Vaktene var litt strengare i dag, så eg våga ikkje å stille meg opp og trasse fotoforbodet.