Bok 61: Levende og døde i Winsford

Dette er ikkje ein krimroman i vanleg forstand.  Men her er drap og skumle ting som skjer.

Som all god litteratur handlar denne også om livet, døden og kjærleiken.

Eg-personen er ei kvinne på 50+ som oppdagar at mannen hennar er ein valdtektsmann, eller i beste fall utru.  Ho stenger han inne i ein bunker og rømmer til ein avsides stad i England.  Her prøver ho å gøyme seg vekk ...

Romanen er absolutt spennande.  Eg hadde ønska meg ein litt annan slutt, sjølv om eg såg han måtte kome ...

Bok 60: Innsirkling 3

No har eg lese ferdig den siste romanen i trilogien.  Det er både fordelar og ulemper med å lese ein heil trilogi i strekk. Og eg er litt delt i synet på romanane.  Men at dette er stor litteratur, er det ikkje tvil om.

Sjølve prosjektet synest eg er interessant og spennande.  Det å sjå ein person utanfrå og la andre seie kven han er for så å la hans stemme kome fram.  Det er det som skjer i siste delen av trilogien.  Vi får høyre David skildre seg sjølv. Eg kjenner at eg vert irritert på han og måten han oppfører seg på.  Det er sjølvsagt meininga!

Her er og eit par artige vriar på hukommelsestapet og kven han verkeleg er. 

Språket i romanane er etter mi meining ikkje godt nok.  Han legg seg på eit noko enkelt nynorsk. Norsklæraren i meg får lyst til å skrive: Varier! Skriv om!  Opplesarane les nynorsk med bokmålsstemmer.  Her får eg og lyst til å rette på uttalen av ein del ord. Eg ville valt trøderar til å lese.  Men så tenker ikkje eg på salstal ...

Bok 59: Innsirkling 2

Eg synest denne romanen starta litt tregt.  Det vart mykje "utanomsnakk", og personane verka perifere.  Men på slutten tek det seg opp.  Historia tek ei litt uventa retning - heldigvis!

På slutten er det og ein skukkeleg cliffhanger.  Godt eg har trearen liggande!

Bok 58: Innsirkling

Som mange blogglesarar veit, har Carl Frode Tiller kome ut med to bøker til "Innsirkling 2" og "Innsirkling 3".  Eg begynte på den andre i trilogien, men fann fort ut at eg måtte lese einaren om att.

Skriv ditt liv?
Idéen om å la andre fortelje deg kven du er, eller skape minnet ditt, er interessant.  Arvid sine vener og slektningar skriv brev til han. Vi vert gradvis kjend med han gjennom ulike personar som har kvar sin versjon av fortida, eller kvar si vinkling?

Så spørs det om Arvid verkeleg ikkje hugsar noko?

Eg er i gang med "Innsirkling 2"!

Bok 57: Jenta som sluttet å snakke

Dette er den fjerde krimboka med journalisten Kajsa Coren.  Romanen har fått merksemd for miljøet ho har tatt tak i. Karsten, mannen til Kajsa, er sjukmeld politimann.  Han kjem seg bokstavleg talt på beina att.

Romanen er lettlesen og underhaldande. Mordgåta og oppklaringa følgjer oppskrifta på krimroman.

 Det er sjølvsagt artig å lese frå sitt eige nærområde.  Nokre stader er oppdikta medan andre er kalla med sitt rette namn.

Trude Teige burde sjølvsagt ha skrive på nynorsk når ho er sunnmøring og skriv frå Sunnmøre. Stivt bokmål kler ikkje romanen. Opplesaren les til dømes Go'øya i staden for Godøya.  Det vert berre heilt feil for lokalkjende!

Bok 56: Og fjellene ga gjenlyd

Afghanistan, 1952. Abdullah og søsteren Pari bor sammen med faren, Saboor, og stemoren i den lille landsbyen Shadbagh. Saboor er arbeidsledig, og familien lever i fattigdom. Søsknene legger en dag ut på en reise til Kabul sammen med faren, lykkelig uvitende om skjebnen som venter dem.

Og fjellene ga gjenlyd spenner over generasjoner og kontinenter, fra Kabul til Paris, fra San Francisco til den greske øya Tinos. Med sin umiskjennelige sans for visdom, dybde og innsikt skriver Khaled Hosseini om mellommenneskelige forhold, det som definerer vårt liv, hvordan valgene vi tar gir gjenklang i fremtidige generasjoner og hvordan vi ofte blir overrasket av dem som står oss nærmest.

Eg las Drageløperen med stor interesse i si tid.  Denne romanen får eg aldri taket på.  Han spenner vidt i tid.  Det vert mange personar og historier å halde greie på.  Eg har brukt relativt lang tid på å lese boka, kanskje nettopp fordi eg ikkje har hatt nok interesse av henne til å sette av tid.  Som lesar hadde eg problem med å halde fokus.  Kanskje forfattaren skulle gjort det?

Blogglesarane får gjere seg opp si eiga meining!

Bok 55: Frost

Denne romanen har eg hatt liggande ei stund.  Etter å ha lese "De usynlige" av same forfattar, fann eg fram att "Frost".  Romanen tek oss attende til Island, Noreg og delar av Storbritannia rundt år 1000.  Vi følgjer Gest som må røme frå Island etter å ha drepe ein høvding.

Romanen er interessant med tanke på å lære noko om vikingtida.  Meg fengde han ikkje heilt.  Men eg ser at romanen har vore nominert til Nordisk råds litteraturpris, og at han får gode omtalar.

Bok 54: Jeg har et teppe i tusen farger

I denne romanen har Anne B. Ragde nøsta i livet til mor si.  Ho skildrar forholdet til mor si med humor og varme.  Ikkje alt er like lett å ta opp, og måten ho skildrar det på, gjer dette til ei svært sterk og gripande bok.

Mor hennar var dansk.  Ho gifta seg i Noreg og fekk to born. Så vert ho forlatt av ektemannen og bryt saman.  Korleis ho reiser seg og tek seg av hus og heim ved å jobbe i eit typisk mannsyrke, er interessant lesnad.  Då Anne seinare vert åleine og kunne trenge hjelp med sonen, seier ho at no vil ho leve slik ho sjølv har ønska, og så flyttar ho til Oslo.  Forfattaren må sidan gå i seg sjølv og sin eigen egoisme, som då ho let mora koste det første bryllaupet hennar.

Forfattaren får og sett fingeren på manglar i det norske helsesystemet.  Då mora er på sjukeheim etter å ha tatt cellegift, handlar dei inn og lagar til det ho har mest lyst å ete.  Det er mora svært takknemleg for.  Denne lesaren tenker i alle fall at det er det kokken er der for?

Ordtaket "Nød lærer nøgen kvinde at spinde" vil høve for delar av romanen.  Ein begynner å tenke på kva det er å vere fattig?  Anne vert rik.  Ho og mora reiser utanlands, også når mora er for sjuk.

Dette er ein roman som gjer noko med ein.  Eg trur folk på min alder og eldre vil like romanen svært godt.  Yngre lesarar har ikkje levd i tida, men kan likevel godt leve seg inn i romanen.

Bok 53: De usynlige

DE USYNLIGE er en roman om forholdet mellom menneske og natur. Handlingen er lagt til en liten øy helt ytterst i havgapet på Helgelandskysten. Den er en kilometer den ene veien og en halv kilometer den andre. Det er en av de vakreste og grønneste øyene langs denne perleraden av en kyst, men det er det bare den lille familien som bor der som vet. Vi følger dem fra 1913 til 1928, i tett samspill med naturen, i et beinhardt slit for å overleve, men også i sann glede over at de får bo på akkurat denne øya. Personene beskrives gjennom arbeidet de gjør med jorda og sjøen i en rik og presis prosa, og øya stiger fram med sine steingjerder, hager, båter, fiskehjeller, soverom mot nord og sør og det lille kjøkkenet med ovnen. Hovedpersonen Ingrid er tre år da romanen starter. Faren er redd det er noe med henne, det ligger i familien, og hun ler jo så mye? Han har allerede problemer nok med sin egen søster Barbro, som han gjør gjentatte forsøk på å sende bort. Når han reiser på Lofotfiske, må kvinner og barn klare seg som best de kan. Det barske livet på en utsatt øy krever sitt, og setter Ingrid og de andre på harde prøver. Roy Jacobsen har med denne romanen gitt oss en rørende og sterk skildring av det norske kystproletariatet. Og en tankevekkende demonstrasjon av kunnskap og ferdigheter som folk her i landet hadde for bare et par generasjoner siden, og som nå er i ferd med å gå tapt.

Av og til kjem ein over romanar som eg plar kalle perler.  Dette er ein slik roman.  Skildringane av naturen og folket er nydelege.  Språket er svært godt.  Det er noko "Hamsunsk" over det. Her klorar folk seg fast og lever i pakt med naturen som i Markens grøde. Opplesaren les på ei dialekt som høver til miljøet. 

Denne romanen vil eg verkeleg anbefale!  Og for skeptikarar til lydbøker: Gi Nils Johnson ein sjanse til å lese boka for deg!

Bok 52: Brudekisten

Cato Isaksen og Marian Dahle må dypt ned i kjellergangen på Gaustad sykehus for å finne en morder - og forhindre et drap.
Brudekisten er tittelen på Unni Lindell sin 10. bok om Cato Isaksen.
"Vi kan vente oss en klassisk Lindell-historie der samfunnsdebatten eller samfunnskritikken ligger og vaker like under skorpen av den intense spenningen i krimhistorien. Unni Lindell har en egen evne til å kunne gå inn bak historien, og fortelle om menneskene og ofrene som kommer i kjølvannet av et system som ikke fungerer slik det skal. Det er bare å glede seg" skriver Geir Tangen på BOK365.no.
Tolv år gamle Maike Hagg, datteren til en psykiatrisk pasient, døde i kjelleren på Gaustad sykehus i Oslo i 1988. Politiet konkluderte med at det var en ulykke, at jenta falt fra en gardintrapp og slo hodet i steingulvet.
Emmy Hammer og Aud Johnsen møtes tjuefem år senere for å snakke om det som egentlig skjedde med venninnen den gangen. Foreldelsesfristen for drap nærmer seg. Møtet blir farlig; angst og hat trigger en kaldblodig morder fram fra skyggene. En kvinne blir drept, den andre jaget. Cato Isaksen og Marian Dahle får saken.
Miljøet på det psykiatriske sykehuset trer sakte fram. Psykiatrien ble politisk endret på nittitallet; alle skulle ut i samfunnet igjen. De slottsaktige bygningene på Gaustad ble tømt. Men én flyttet aldri ut.

Den tida eg hadde små born og las lite, fekk eg likevel med meg alle romanane til Unni Lindell om Cato Isaksen.  Eg har vore stor fan!  Denne romanen synest eg ikkje toppa dei førre.  Kanskje det var miljøet?  Eller vart det litt for lite privatliv, eller var det som var for kjedeleg? 

Eg vil seie at  romanen er heilt grei, men manglar denne X-faktoren som gjer at ein ikkje kan løegge han frå seg.  Løysinga var kanskje for opplagt?

Bok 51: De fem årstidene

Han vil male. Når han pensjoneres skal han endelig få tid. I trettifire år har han vært konduktør på toget mellom Oslo og Stavanger, og til sammen har han tilbakelagt en strekning tilsvarende femtini ganger rundt jorden. Nå skal han hjem. Til malingen. Til hagen. Til henne. Men året som kommer skal bli helt annerledes enn det han har sett for seg.
I De fem årstidene skriver Heivoll igjen med eget liv som bakteppe. Høsten 2012 får Gaute Heivoll for første gang se de mange filmopptakene bestefaren gjorde våren og sommeren 1978. Der får han se mormoren, sine unge foreldre, og ikke minst seg selv som nyfødt gutt. Men det mest fremtredende i opptakene er likevel hagen, som besteforeldrene pleiet med kjærlighet og omsorg.
I De fem årstidene har Heivoll skrevet fram en tapt verden, som tross sin lille utstrekning framstår i stor prakt og rikdom. Det er en roman om å kjempe mot elg og grevling, om å skaffe vann til blomstene, om å holde seg fast i hverandre. En roman om å dø. En roman om å elske. Om nødvendigheten av å skape mens man ennå har mulighet.

Dette er ei lita perle av ein roman. Det er ei lågmælt skildring av livet til besteforeldra. Berre språket gjer romanen verd å lese.

Bok 50: Felicia forsvant

Politiførstebetjent William Wisting gjenåpner en gammel forsvinningssak da liket av en kvinne blir funnet under gravearbeid. Etterforskningen avdekker et nett av løgner, og selv om saken er gammel, får den dramatiske følger i nåtiden. Dette er andre bok om William Wisting ved Larvik politikammer.

I denne krimromanen tek forfattaren tak i temaet "forsvunne personar".  Talet på forsvunne personar i Noreg er høgt.

Oppskrifta er typisk for krimsjangeren; Hendingar i notid og fortid som er knytta saman. Styrken til forfattaren er at han er etterforskar.  Politiarbeidet vert derfor grundig og godt skildra. Som i Mehlum sin roman er krimhelten i livsfare mot slutten - utan at eg skal røpe meir.  Eg synest og at dosen med privatliv er akkurat passeleg.



Dette er solid og god krim etter mi meining.

Bok 49: Ren samvittighet

Svend Foyn blir kastet ut i sin vanskeligste sak noen sinne, inn i et mysterium som på dramatisk vis skal komme til å utfordre hans egne holdninger i jakten på rettferdighet. Hva skjedde med Elvira Widerberg? Bit for bit, lag for lag, avdekkes nye fortellinger bak småbyens pene fasade. Ingen er uten hemmeligheter, alle har sine. Den kritikerroste krimforfatteren og sosiologen Jan Mehlum går tett inn på virkeligheten i sin fjortende roman med tønsbergadvokaten Svend Foyn som fortellerstemme. Det er der alt sammen, kjærlighet og hat, svik og begjær. Og noen må betale prisen. Alt vår advokat opplever har skjedd eller kommer til å skje. Derfor tar fortellingen tak i leseren, vrir og vrenger på våre forestillinger og fordommer, for til slutt å presentere oss for en slags løsning.

Eg har stor sans for bøkene med Svend Foyn og Sankt bernhardshunden Hulda. Det er bestefaren til drapsofferet som engasjerer tønsbergadvokaten.  Og Svend Foyn løyser gåta i kjend stil.

Det som skil Mehlum frå andre krimforfattaren er den lette og humoristiske stilen hans.  Ein vert gåande å humre med denne romanen på øyret.  Alle yrkesgrupper får sitt.  Hadde eg hatt papirutgåva hadde det vore lettare å kome med døme...

Bok 48: Drømmen

Drømmen er oppfølgeren til den selvbiografiske Den usynlige muren som kom i 2007, skrevet av den 96 år gamle jødiske Harry Bernstein, som sammen med hele familien emigrerte fra England til USA like etter første verdenskrig. Drømmen er selvfølgelig den amerikanske - den om å leve i frihet og med rettigheter til å kunne velge seg et bedre liv...

Denne romanentreiv eg med meg på biblioteket.  Eg hadde ei kjensle av at eg hadde lese alle dei andre lydbøkene, i alle fall dei av interesse.

Romanen minner meg litt om Frank McCourt sine bøker. Familane flyttar til Amerika i håp om å få eit betre liv. I Drømmen er familien jødisk.  Dei bur på ei side av gata.  Dei kristne bur på den andre sida.  Når ei jødisk jente giftar seg med ein kristen gut, arrangerer dei gravferdsseremoni. 

Mor til Harry får billettar til Amerikabåten. Så spørs det om nissen vert med på lasset!  Forfattaren, eg-personen i boka, håper i det lengste at faren ikkje vert med.  Det vert han.  Livet i Amerika vert ikkje nokon dans på roser.  Ikkje har familien hus med symjebasseng heller, slik dei hadde sett føre seg. 

Romanen stiller mange viktige spørsmål.  Kva gjer ein lykkeleg?  Kan ein leve på draumar og framtidshåp?  Kva vil foreldre forsake for å få fram neste generasjon? Kor mykje skal ein finne seg i frå ektemaken? Kva makt fører pengar med seg?

Eg likte romanen svært godt, men skulle gjerne ha lese boka forfattaren har skrive om barndomen sin først.

Bok 47: Profetene i Evighetsfjorden

Den kongelige danske koloni Sukkertoppen, Grønland, 1793: En grønlandsk kvinne sparkes i døden fra en høy klippe. Den danske presten er i ferd med å gå av hengslene av hjemlengsel og skjørbuk og allmenn fortvilelse. Kolonibestyreren forfølger ham, han har et uoppgjort regnskap med ham. Kolonibestyrerens kone er på randen av sammenbrudd og ser presten som sin eneste venn og fortrolige. Pastorens grønlandske kateket fortæres av sinne og sorg. Kolonimannskapets lille gruppe menn går hverandre på nervene. Om vinteren ruger mørket og kulden over kolonien, om sommeren skyller lyset inn som en flodbølge, det er ikke lett å si hva som er verst.
Hovedpersonene i denne bredt anlagte romanen fra kolonitidens Grønland, er pastor Morten Falck, hans kateket Bertel Jensen og kvinnen Arnarulunnguaq som faller fra klippen - et fall som strekker seg over tiden det tar å lese boken. Vi følger dem hver for seg. I København i 1780-årene og under den store bybrannen i 1795. På vandringer i Norge og på lange båtreiser. På hvalfangst med skonnerten Henrietta of Aberdeen og på besøk hos hedninger og kristne i den kongelige danske koloni. På den lille boplassen i Evighedsfjorden, noen dagsreiser fra Sukkertoppen, oppstår det et religiøst svermeri blant grønlenderne, anført av den rettskafne og sterke Maria Magdalene og hennes mann Habakuk. Det er Grønlands første løsrivelsesbevegelse, en moderne drøm om frihet, likhet og brorskap, 4000 kilometer nordvest for Bastillen. En drøm som det danske formynderskap hverken kan eller vil akseptere. Disse svermerier får avgjørende betydning for Morten Falcks og Bertel Jensens skjebner. Og fra den høye klippen faller kvinnen Arnarulunnguaq. Oppe på kanten står morderen og ser henne falle.
Kim Leine fekk Nordisk råds litteraturpris for denne romanen.  Og det kan ein forstå!

Hendingane er lagt til Danmark og Grønland på slutten av 1800-talet.  Dette er ein del av historia eg kan lite om.  Det er interessant å lese om møte mellom kristne ig inuittar, altså heidningane den tida.

Språket og skildringane høver svært godt til hendingane.  Ein føler at han har fanga tida.

Romanen har eg lånt av ein kollega etter at både ho og andre anbefalte han. Eg har brukt eit par-tre veker på dei 550 sidene.  Eigentleg burde ein lese 100 sider om dagen, men det har ikkje eg hatt tid til.

No skal eg prøve å få tak i fleire romanar av forfattaren, gjerne på lydbok.

Bok 46: Mormor hilser og sier unnskyld

Frå forlaget:
Elsa er snart åtte år og veldig veslevoksen. Mormor er Elsas beste venn. Og faktisk også hennes eneste venn. Mormor jobbet tidligere som kirurg, men nå kjører hun bil uten førerkort og står naken på balkongen og skyter på folk med paintballgevær. Folk sier at hun er gal. Men mormor har et hemmelig språk og et eget kongerike, Miamas, der alt er annerledes. Det er dit mormor tar med Elsa når Elsas foreldre blir skilt og når Elsa blir mobbet på skolen fordi hun er annerledes enn de andre. Miamas er deres fristed, helt til mormor en dag blir syk og får vite at hun skal dø. Før hun dør, gir mormor Elsa en bunke med brev, der hun ber naboene sine om unnskyldning. Brevene fører Elsa til en leiegård bebodd av militante borettslagsmedlemmer, fanatiske kaffedrikkere, kamphunder, monstre, fylliker og helt vanlige sladrekjerringer. Men brevene blir samtidig opptakten til en historie der et barn forsøker å lære seg å akseptere at alle man er glad i en dag skal dø, og der hun gradvis får vite sannheten om både kongeriket Miamas og om mormor. En normal roman om annerledes mennesker. Eller omvendt.

Denne romanen fekk eg aldri taket på.  Midt i såg eg at mor mi likte den eit stykke uti, så eg heldt ut.  For meg vart det snakk om nettopp det. 

Eg ser at meldaren i Dabladet heller ikkje er begeistra.

Bok 45: Vi ses i morgen

I denne romanen vert mange menneskeskjebnar fletta inn i kvarandre.  Alle slit dei med noko.  Ein har spelt vekk pengane sine og veit ikkje korleis han skal få frukost på bordet.  Ei veit ikkje kven som er far til barnet ho ventar. Fleire har diagnosar. Lesaren ser for seg typane.

Språket er herleg. Menneskeskildringane fantastiske. I lydbokutgåva les forfattaren sjølv, og det gjer han glitrande.  Humoren i romanen kjem ekstra godt fram.

Denne romanen trur eg dei fleste vil like.  Eg ser at mange gir han terningkast seks, og det kan eg forstå. Eg ser ikkje vekk frå at eg kan kome til å ta fram denne når eg skal kåre årets bok kring nyttår!

Bok 44: Pippa

Pippa Lee ser ut til å ha alt man kan ønske seg. Hun er lykkelig gift med den tretti år eldre forleggeren Herb, har to voksne barn og et trygt og godt liv. Men når hun og Herb flytter til "Rynkeby", et boliganlegg for rike pensjonister, begynner det hele å rakne. Pippa, som hittil har vært den perfekte kone og mor, begynner å spørre seg om hvordan livet hennes er blitt som det er blitt. Svaret ligger i en vill ungdomstid, i uventede møter, affærer og utroskap - og i ekteskapets farlige trygghet. For hva er egentlig forskjellen på å finne sin plass, og å finne seg selv? "Pippa Lees hemmelige liv" er en usedvanlig velskrevet og medrivende fortelling om vilter livsglede og om kjærlighet på både godt og vondt, og om utfordringene og mulighetene som ligger i det å tørre å leve sitt eget liv.

Dette er ein roman eg har latt ligge att på biblioteket fleire gonger. Ein gong i sommar såg eg at den gjekk som film.  Kanalen hadde vi ikkje, så den bestemte eg meg for å ha til gode.  Eg kunne lese boka først.

Filmen er innspelt med kjende skodespelarar.  Både filmen og romanen får rosande omtalar.  Kva er det med meg? Eg synest romanen var lettlesen og til ei viss grad underhaldande, men ikkje noko stor litteratur.  Skulle eg ha trilla terning, hadde det vorte tre.

Bok 43: Et helt halvt år

Eg har lese mange anbefalingar av denne romanen.  Den vert omtala som altoppslukande og gripande.  Som de veit er eg ofte skeptisk til romanan med bestseljarstempel, spesielt i USA. Då eg las på baksida, såg eg for meg ein film med Julia Roberts.  Medan eg las, såg eg føre meg boka i bilde.  Ikkje overraskande skal ho bli til film.

Romanen er lettlesen samtidig som den stiller mange viktige spørsmål.  Will sit i rullestol.  Lou er frisk, men lever eit lite spennande liv.  Ho går omtrent ikkje utanfor eit svært avgrensa område. Ho lever og under eit press frå familien.  Dei er avhengige av inntekta hennar. Will har levd eit rikt liv.  Han har reist og opplevd mykje.  Pengar har han hatt nok av.  Overgangen til livet i rullestol er stor.  Lou vert arbeidslaus, men får jobben som ei slags selskapsdame hos Will. Jobben skal vare i eit halvt år.  Etter kvart forstår vi kvifor.  Ein forstår også korleis det vil ende.  

Både Lou og Will sine liv vert endra i møte med kvarandre.  Dei utfordrar kvarandre - og tek utfordringane. Eg har stor sans for skildringane av Nathan, kjærasten til Lou, ogtså kalla maratonmannen.

Eg skal innrømme at romanen opprørte meg. Aktiv dødshjelp synest eg er svært problematisk å forsvare. Samtidig får ein presentert problemstillingar frå andre vinklar.  Bestemmer ein over sitt eige liv? Kor sjuk må ein vere for at livet ikkje er verdt å leve? Kva er eit fullverdig liv? 

Ein viktig bodskap er at ein bør leve livet sitt og gjere det beste ut av det.  Mange går rundt med sperrer og treng å bli utfordra. Ein skal ikkje berre gå dit andre vil ein skal gå, men gjere sjølvstendige val.

Filmen vil nok bli ein suksess!

Bok 42: Mokka

Frå omslaget:
Om morskjærlighet, løgner og skjørheten i livet. Med varme og humor beskriver Tatiana de Rosnay svakhetene i menneskelige relasjoner i en verden som dreier seg om håp og ønsker. Justine lever et stille og rolig liv i Paris inntil tilværelsen en dag snus på hodet. Sønnen Malcolm på 13 blir overkjørt og havner i koma. Bilføreren fortsetter i høy fart, og øyevitnene rekker ikke å notere hele bilnummeret. Tiden som følger er preget av sorg, sjokk, frykt og sinne - mot sjåføren som stakk av og mot politiet som ikke prioriterer saken. Justine bestemmer seg for selv å ta opp jakten på sjåføren, mot ektemannens vilje. Ved hjelp av tips fra en politimann kommer hun på spor av eieren av den mokkafargede bilen. Hun konfronterer henne med det som har skjedd og oppdager den smertefulle sannheten bak ulykken.

Eg har tidlegare lese "Saras nøkkel" av same forfattar, ei bok som apellerte til unge lesarar.

I denne romanen har ei tobarnsmor forteljarstemma.  Ho set i gang si eiga etterforsking fordi ho synest politiet arbeider for sakte.

Romanen er svært lettlesen.  Klisjéane står i kø.   For meg vert det for klissete språk og innhald.