lørdag 22. april 2017

Litt nytt til kjøkenet

Innboksen min flyt over av gode tilbod.  Butikkar lokkar med forskjellig for å få e-postadressa mi. Eg slettar stort sett desse mailane etter kvart. Torsdag let eg meg likevel lokke av -30% på Kitch'n. Krukka mi med kjøkenreiskap er full, og eg ønska meg ei til. Det er for tungvint å opne skuffer for den minste ting, har eg kome fram til.  I staden for å ha ståande to raude, valde eg ei grå.  Mummikoppen er til frøkna som samlar på dei.  Dette er sesongkruset for 2017.  Dei plar ikkje kome på halv pris. Fjøla har eg og sett på før.  No har eg olja henne, så ho er klar for bruk.

Bok 18: Hvite spor

 

Et hurtigtog står stille på Norrköpings sentralstasjon i den kalde vinternatten. En ung kvinne er nettopp blitt funnet død om bord på toget. Fingrene hennes er blodige, og hun har hvitt skum rundt munnen. Kvinnen reiste ikke alene, men nå er venninnen sporløst forsvunnet.

Hvem er disse kvinnene, og hva har hendt dem? Statsadvokat Jana Berzelius blir satt på saken sammen med politiet. Det går ikke lang tid før etterforskningen blir mye mer personlig enn hun hadde tenkt seg. Atter en gang blir hun konfrontert med sin fortid. Da kriminalbetjent Henrik Levin og hans kollega Mia Bolander kommer over et spor, skjønner Jana at mistanken peker mot en person som hun kjenner til. En mann hun helst vil glemme, en som vet altfor mye om henne. For å beskytte sin fortid må hun finne den mistenkte mannen før politiet gjør det.


Den førre romanen eg las, brukte eg lang tid på å kome inn i.  Denne er spennande frå første side, eller spor om ein vil.  Vi kjenner ho som løyser krimgåta frå før.  Hennar privatliv, eller rettare sagt historie, er og interessant i seg sjølv.  Sjølve krimgåta, med smugling av narkotika i menneskekroppar, er vel ikkje akkurat så original ...

mandag 17. april 2017

Kvardagen kallar!

 I dag har vi hatt nydeleg sol her.  Det kunne sjå ut som skyene hadde lagt seg over Ulsteinvik.  Eg venta derfor til etter middag før eg tok meg ein tur på jobb.  Det er greitt å sjå over komande dag og veke slik at ein er godt budd.  Eg fekk og vurdert ein liten bunke.  Tida flyg når ein får arbeidsro.

I går kom voldingane på middag.  då åt vi lammelår og fløtegratinerte poteter. Eldstemann bur i nabolaget, så han er lett å be.  I dag kunne vi gjere det lettvint og ete restar.

No gler eg meg til Broadchurch!

Bildet over tok eg då eg gjekk gjennom naturreservatet i går.  Der får trea døy naturleg.

lørdag 15. april 2017

Bok 17: Ut av ilden


Hovedpersonen i Ambjørnsens nye roman heter Alexander Irgens og er Norges krimkonge.
Med sin serie om Stig Hammer har han også lagt store deler av det internasjonale krimpublikummet for sine føtter. Nå skal hans sjette roman, HØYE MØRKE MENN, lanseres i stor stil på Lillehammer.

Her degges den store forfatteren for av en kvinnedominert bransje, mens han intervjues og bespises. Irgens er gift og har en sønn, men på Lillehammer er han sammen med elskerinnen Vilde, en kruttønne av en kvinne som synes både han og den voldelige krimmen hans får latterlig
stor oppmerksomhet. Der de fleste smigrer og stryker ham medhårs, slår hun ham rett i ansiktet når han går over hennes grenser.

UT AV ILDEN er en spennende og fornøyelig skildring av bokbransjen, og drøfter den stadig økende råskapen som skal til for å more publikum. Men dypest sett er det en roman om skam, om en forfatter som kjenner at livet er på hell, og som vet at han ikke har vært tro mot seg selv.


Etter eit par CD-ar måtte eg sjekke sjangeren på romanen.  Då fekk eg stadfesta mistanken om at det ikkje var ein krimroman.  Eg brukte lang tid på å kome inn i romanen på eit vis.  Eg sit att med ei kjensle av å ikkje ha forstått poenget... Romanen kan kanskje lesast som eit skråblikk på heile det litterære miljøet - og lesarane?  Les gjerne VG si melding.

fredag 14. april 2017

I fjellform?

 I går såg vi at det var meldt fint ver i dag.  Eg følte trang til å kome meg ut og gjerne gå ein fjelltur.  Håbakknotten må no vere ein fin start?  Mannen møtte mange kjende som han vart ståande og prate med, så eg fekk gå heilt i mitt eige tempo.  dermed var eg ikkje særleg gåen då vi var komne opp.
 Han ville gå på Holstadhornet og Skafjellet, så eg vart med han eit stykke oppover og bortover fjellsida til vi trefte på råsa som går ned på Gjerde.
Turen min tok litt i underkant av to timar.  Men den gav ikkje særleg mange steg på mobiltelefonen.  Midt oppe i bakkane fann eg på å seie "ja" til ei oppdatering.  Den kravde opplåsing av SIM-kort... No har ikkje eg vore ute og reist sidan eg fekk ny mobiltelefon, så den koden hadde eg ikkje pugga. Men eg visste heldigvis kvar den låg gøymd.  Og eg kom meg trygt heim att utan.
 Og no trur eg koden er lagra i hukommelsen.

torsdag 13. april 2017

Skjærtorsdag 2017

 
I ag for studentane kvar til sitt, ho med morgonfly og han med nattbuss. Siste dagen heime ville han besøke besteforeldra, så han og faren tok seg ein tur til Ørsta.  Brørne øvde seg på løp.
 
Eg fann ut at eg ville steike pannekaker slik at det og kunne vere niste på nattbussen.  Eg kokte og kraft på kotelettbein som eg hadde salta tidlegare i påska. det vart utgangspunkt for ei grønsaksuppe.
Desse grønsakene kjøpte eg i Ørsta for 30 kr.  Sellerirot gav god kraft, og to persillerøter vart med i suppa.  Betane skal eg raspe og bruke i salat saman med eple ein dag, har eg tenkt. Eg synest det er greitt å kunne kjøpe litt av kvar grønsak på denne måten!
 
Vi synest det er rart at her vart så tomt tidleg i påska, men vi forstår studentane som vil ha rolege lesedagar.  Når påska er sein, vert det kort tid til eksamen...
 
 



tirsdag 11. april 2017

10. april 2017

 I dag kom eg fram til at eg kanskje tenker feil når det gjeld serviettbretting!  Eg tenker at kuverten må sjå fin ut for den som sit der.  Men når ein ser bordet, ser ein servietten frå ein annan kant ...
 I dag laga eg potetball av restepoteter og serverte retar av mor til.  Elles har eg baka foccacia og anna godt brød.
Dagens fornying skjedde i vindaugskarmen.  Som kjent bruker eg å kjøpe julestjerner tidleg i desember i håp om at eg skal ta knekken på dei ein gong i januar.  No skal desse rosene få like godt stell, så kan vi håpe at dei kan få ein ny vår ute i hagen ein gong på seinsommaren.

mandag 10. april 2017

Palmesøndag 2017

 I dag var vi åtte til bords.  I går kjøpte eg nokre grå brikker på Nille, og jammen fann eg ikkje nokre serviettar med grått i.  Påskeserviettsamlinga mi vart utvida førre veke då der låg pakkar til 10 kroner stykk. 

På menyen stod pinnekjøt, ein rett som mannen lagar.
I morgon skal eg plukke inn store påskeliljer. Denne høna vann eg på husflidsmøtet i mars. 
 Før middag gjekk eg meg ein tur på stien.  Eg møtte ei eg kjenner som hadde funne kvitveis.  Sjølv fann eg berre hestehov.
Også i år angrar eg på alle løkane eg ikkje planta i fjor haust.  Då var det kjekt å finne desse på Floriss.  Når dei har visna, skal eg dele dei litt opp og sette dei der eg vil finne dei neste vår.

lørdag 8. april 2017

God påske!

I dag var eg så ivrig då eg skulle dekke bordet, at eg dekte på til ein ekstra. No har eg endeleg eit bord der bordplata kan vise!  Vi valde eit Aanø-bord med stolat i svart "skinn" til.  Der følgjer med ei ileggsplate, så ein kan få plass tl 12 om ein vil.  Fleire er det ikkje plass til i rommet fann vi ut.

Krigsskulestudenten kom heim med nattbussen og vart henta i Ulsteinvik klokka åtte.  Det knytta seg meir spenning til frøkna si heimreise.  Ho var sjuk med oppkast i går. Heldigvis var ho mykje betre i dag og kunne lande i Ørsta klokka to.  No håper vi at det ho hadde ikkje er smittsamt.

Vi har ikkje planlagt så mykje i påska.  Vi får ta dagane som dei kjem. I morgon kjem resten av gjengen.

Eg vil ønskje alle blogglesarane ei god påske!

torsdag 6. april 2017

Bok 16: Playground


Playground - en annen side av Lars Kepler
Under et oppdrag i Kosovo blir løytnant Jasmin Pascal-Anderson skutt, og hjertet hennes stanser i førti sekunder. Når hun kommer tilbake, snakker hun hele tiden om at døden begynner med en voldelig havneby der de som styrer er i ferd med å miste kontrollen over den organiserte kriminaliteten.
Jasmin blir behandlet for krigspsykose, forlater militæret og forsøker å leve et stille og rolig liv når noe fryktelig skjer. Sammen med sin fem år gamle sønn havner hun i en bilulykke. Sønnen må opereres, men for å gjøre det, må de stanse hjertet hans. Det tør ikke Jasmin å ta sjansen på. Hun vet at sønnen ikke kommer til å klare å komme seg tilbake til livet på egen hånd hvis havnebyen virkelig fins.
Den andre siden er et svært farlig sted, og farligst av alt er lekeplassen - playground.
Lars Kepler er et pseudonym for forfatterne Alexandra Coelho Ahndoril og Alexander Ahndoril. Etter mer enn fem millioner solgte bøker om Joona Linna får leserne nå møte en annen siden - Playground er noe helt nytt innen spenningssjangeren.


Eg ser av VG sin anmeldar, sjølvaste Tom Egeland, gir romanen terningkast 3. Eg er samd med alt han skriv!  Han er svært høfleg, vil eg påstå ...

For meg vert dette berre for dumt.  Fol med hjartestans må kjempe seg attende til livet i gamle Kina med å slåst på ein leikplass utan reglar.  Systemet er korrupt, men Jasmin er gammal krigar. Romanen er for så vidt spennande, men komplottet vert for spesielt. 

mandag 3. april 2017

Bok 15: Livet, til det betre



Sjarmerande om livet, kjærleiken og tapre unge menneske frå lesarfavoritt Anna Gavalda. 

Få forfattarar skildrar sårbare menneske med større hjartevarme og humor enn franske Anna Gavalda. I ein leiken og lun tone fortel ho om menneske som jaktar på kjærleiken, så skjør og lett å øydelegge. 

Mathilde. Yann. Bille. Tre historier. Tre unge menneske som leiter etter noko meir. Mathilde har kutta ut studia for ein jobb ho ikkje liker, Yann lever i eit ulykkeleg samliv og Billie, som ikkje kjenner anna enn fattigdom og juling, oppdager ein dag at vennskap finst. Alle er dei bestemte og tapre og vil heller satse og risikere å feile enn å leve middelmådige liv.


Eg bestemte meg for å gi den franske forfattaren ein ny sjanse. Eg har tidlegare ikkje late meg begeistre av denne populære forfattaren.  Heller ikkje denne fengar meg, utan at eg heilt forstår kvifor.  Kanskje vert det for fragmentert, eller så forstår eg ikkje sjangeren.

Det er tre forteljarstemmer.  Dei to første irriterer meg.  Bokmålsdialektane deira skin gjennom.  Kven seier sveite?  Det vert befriande å lytte til den siste delen der det vert lese på skikkeleg nynorsk.Ja, om berre omsetjinga hadde vore betre.  Berre det å bruke objektsforma henne hadde hjelpt ...

lørdag 1. april 2017

Bok 14: Gjensynet


Hva bærer vi med oss? Hva greier vi å kvitte oss med? Her er endelig en ny krim om Jonfinn Valmann!

Else, Carl-Erik, Oscar og Hedda, fire middelaldrende medlemmer i en festkomité på Hamar. De har lite til felles utover at de alle tilhørte avgangskullet på Hamar katedralskole i 1985. Nå skal de planlegge trettiårsjubileet. Forrige gang kullet var samlet, på tjueårsjubileet, endte det i en tragedie. Hein, en av skoletidens ubestridte lederfigurer, ble funnet død i hotellbadstuen.

Jonfinn Valmann var også avgangselev i 1985, og han blir kontaktet av festkomiteen. Det er noen medelever som ikke lar seg spore opp, kanskje han kan være til hjelp? Valmann trekkes inn i en fortid han har forsøkt å legge bak seg, og han oppdager nye ting om både seg selv og sine medelever, hvor dramatikken gjærer under tilsynelatende harmoniske fasader.


Eg liker Faldbakken sine menneskeskildringar.  Mordgåta er kanskje ikkje den mest interessante? Ein mistenker av og til forfattarar for å velje krimsjangeren for å kunne halde fram i yrket sitt ...

torsdag 30. mars 2017

Bok 13: Selfies


 
 
 
Hver dag sitter Anne-Line Svendsen på jobben og lytter til unge, utspekulerte jenter som vil ha penger uten å måtte jobbe. Det har de verken tid eller ork til, for de skal jo oppdages på gaten og bli stjerner i realityserier. De er på jorda for å gjøre seg attraktive, ikke drive med kjedelig arbeid. Denise får litt ekstra til livsopphold av menn som spanderer mye, mot at hun leverer i senga. Jazmine har blitt gravid flere ganger for å unngå å miste stønad.
Anneli, som saksbehandleren kaller seg selv, har fått nok av frekkhetene og bedrageriet. Når hun så får brystkreft, synes hun verden er så urettferdig at hun må sette ting på plass, disse selvgode snylterne må bort. Men hvordan? Hun tenker at hun kan klare å kjøre ned et menneske. Men hun må jo stjele bilene for ikke å bli tatt. Dermed begynner voksenundervisningen i kriminelle handlinger ved hjelp av google-søk. Snart lurer hele Danmark på hvem bilmorderen kan være. 

Sterkt press 
Samtidig er en eldre kvinne drept i idylliske Rosenborgs hage. Drapet ligner en «cold case» som Carl Mørck og hans kvikke sidekick Assad jobber med. Dermed begynner de å snoke i saker de ikke har noe med. Og er det så lurt? Avdeling Q er nemlig under sterkt press. Ledelsen sier at oppklaringsprosenten deres er hårreisende lav. Nedbemanning truer.  Har kollegaen Rose sviktet med rapporteringen? Og hvor er hun egentlig blitt av?


Krisehjelp versus lyddemper
Selfies er en tidvis en mørk historie, slik god krim oftest er. Men mentalt løftes vi av Adler-Olsens humoristiske formuleringer, som når Annelis sjef tilber henne krisehjelp: «Sa hun krisehjelp? Anneli lo innvendig. Snakker om fordømt sludder, når det eneste hun virkelig hadde bruk for, var en lyddemper,» tenker den kreftrammede, mordlystne kvinnen.

Den språklige knivingen mellom Carl og Assad har en herlig humor. Assad uttrykker seg i bilder som ikke er utpreget nordiske, som når han utålmodig avbryter Carl i et avhør: «Carl, ærlig talt, ser det ut som om jeg har pukler?» «Om tjue minutter skal du få mat, Assad. Ingen kamelvitser akkurat nå!» Miljøskildringen i Selfies når høyt nivå i møtet med de tre arbeidssky individene, de halvunge damene som begynner å innse at deres tid snart er forbi. Det er nesten så vi får sympati med dem, men bare nesten.

Eg har fått låne denne romanen av ein som berre kom til side 100.  Med meg gjekk det treigt til side 150, men då vart romanen vanskeleg å legge frå seg! No har eg gitt den vidare til ein kollega, så får vi diskutere etter påske?

lørdag 25. mars 2017

Laurdagshandel

Eg plar som regel ta meg ein tur "nedover" om laurdagane, i dag ikkje noko unntak. For nokre dagar sidan fekk eg mail frå Nille med spørsmål om kvifor eg ikkje hadde handla hos dei på ei stund.  I meiningsmålinga eg dermed deltok i svarte eg, som sant var at eg ikkje hadde hatt bruk for noko.  ærendet mitt i dag var eit par pakkar med tusjar til brødposane til elevane.  men så viste det seg at eg hadde bruk for litt forskjellig.

Serviettane er med påske- og vårmotiv. I påska håper vi på mange hyggelege måltid!

Potta med Chilifrø og mold kjøpte eg for å ha det litt morosamt. Framhald kan følgje ...

onsdag 22. mars 2017

Saragenser

Då eg var på strikkekafé i vinterferien, kjøpte eg boka Bystrikk og garn til Saragenseren.  Frøkna hadde sett den på Instagram i desse fargane.  Eigentleg liker eg å halde på med berre eitt prosjekt om gongen, men eg måtte vente på garn til ermane på den andre genseren.  Og då eg først var i gang med Saragenser på pinnar 5,5, ja, så gjekk det heller fort.  No har eg levert genseren til kjærasten slik at han tek den med seg til Bergen på fredag.

Der er mykje fint og lettstrikka i denne boka.  Men eg er ikkje samd med forfattaren at det er lettare med oppskrifter som "fell 22 masker på denne omgangen" enn å strikke etter diagram - om de forstår kva eg meiner.

mandag 13. mars 2017

Bok 12: Arv og miljø


At ingen av dere på noe tidspunkt har spurt meg om min historie, har jeg opplevd og opplever jeg som en stor sorg..
Det er Bergljot, den eldste datteren i familien, som formulerer seg slik i en mail til sine søstre, etter at det har pågått en heftig diskusjon om forskudd på arv.
Kjernen i arveoppgjøret er fordelingen av to sommerhytter som ligger ved siden av hverandre på Hvaler i Østfold. Et barndomssted, som alle har et forhold til.
To døtre har tatt seg av stedet og foreldrene i mange år. De skal arve hyttene. Men så er det altså to barn til, som delvis har brutt med familien. Hvorfor melder de seg nå på i arvetvisten?
Under samtalen om arv løper en annen beretning, som setter voldsomme krefter i sving. Bergljot erfarer at det skal mot til for å uttrykke sin versjon av familiehistorien. Men bare gjennom å ta sine egne opplevelser på alvor og å prøve å sette ord på dem, er det mulig å komme videre.


Denne romanen anbefaler eg sterkt! Den har mange lag og sider.  I arveoppgjeret kjem det fram at fire søsken kan ha ein svært ulik oppvekst.  Lag på lag vert familehistoria avdekt.  For Bergljot er det verst at ingen vil høyre og tru på hennar opplevingar Den incesten ho har opplevd vert forteia og fornekta.  

Kor nær denne romanen ligg til livet til forfattaren har vore eit heitt tema.  Det er berre å gjere eit google-søk, så finn ein mykje stoff om dette.



Bok 11: Svin


Ett siste ran, men alt går fryktelig galt. Carl-Johan Vallgren fører oss igjen inn i Stockholms underverden. 

Jorma Hedlund har trukket seg tilbake. Det er slutt på det kriminelle livet. Men tipset om verditransporten er for godt. Ett siste ran, så får det være nok. Men snart er Jorma en jaget mann. 

Samtidig forsøker Danny Katz å finne ut hva som har skjedd med sin tidligere venn, narkodealeren Ramón, og hans kjæreste Jenny. Katz er selv tidligere misbruker, og suget etter heroin river og sliter i ham. Hvordan fikk Ramón plutselig tilgang til så mye stoff? Og hvem er egentlig Jenny? Sporene fører Danny Katz til Stockholms pornobransje og deretter i en retning han aldri kunne forutse. Bare én ting er sikkert: Noen vil hindre ham i å finne sannheten. 

«Svin» er den andre boken om Danny Katz og en frittstående fortsettelse av den kritikerroste «Skyggegutten» (2014).


Då eg starta å lese denne romanen, var ikkje forventningane så høge.  Og dei innfridde.  Som lydbok vart den noko forvirrande.  Det vart vanskeleg å finne ein raud tråd.  Heilt OK underhaldning, men ikkje noko meir.

mandag 6. mars 2017

Haukelikofte

Det er sjeldan eg vert lei av strikkeplagg undervegs. Denne kofta tæra på tolmodet, ikkje minst fordi då eg skulle ha kome opp under armane, verka ho altfor kort. Dermed strikka eg ein heil mønsterrapport ektra.  Sjølve mønsteret er temmeleg krevande.  I tillegg dreiv eg og endra på fellingane. Ei helg eg var halvsjuk, kom eg meg over ein bøyg. Så lei var eg til slutt, at eg ville gi vekk heile kofta.
 
Men så fekk eg montert plagget og sett i knappar. No har eg omtrent flytta inn i kofta.
Om nokon lurer, så er garnet Finull.  Knappane bestilte eg på Sandnesgarn, for eg orka inga leiterunde.  Eg synest det er fint når knappane har mønster som "matchar".
 
NB! Det er sjeldan eg skriv bevisst feil.  Observante lesarar veit kanskje at det heiter kufte på nynorsk.  Det seier ein i Nordfjord, men ikkje her på Sunnmøre.

søndag 5. mars 2017

Testing av komfyr: Varmluft

 I dag har her vore nydeleg ver.  Eg bestemte meg for å sette ein gjærdeig før eg gjekk rundt vatnet.  Eg hadde bestemt meg for å prøve varmluftfunksjonen på den nye steikeomnen.  Allereie i 1987 fekk eg meg varmluftomn.  Eg hugsar han kosta 4400 kr.  Omnen virka i over 20 år.  Men han vart lite brukt på varmluft.  Til det steikte han for ujamnt.
 I dag trilla eg ut 32 rundstykke.  neste gong skal eg lage større deig.  Så var det fram med bruksanvisninga.

På turen møtte eg ei god venninne.  Ho fortalde at ho alltid les bruksanvisninga nøye når ho har fått seg noko nytt. det er mykje av gleda ved nye ting!  Sjølv les eg berre nok til å få tingen til å virke.  Så får ein ta det litt etter kvart, er min filosofi...
 Eg heva rundstykka nokre minutt ekstra. Eg sette omnen på 160 grader. Det viste seg å vere noko lågt.
 Dei vart noko lyse, men svært jamnt steikte.  Ein kan ikkje sjå skilnad på kva plate - eller kvar på plata - dei har stått.  desse vert fine å ta opp frå frysaren og steike ein gong vi har besøk.
Etter tips frå venninna mi sette eg og middagen i omnen. Også her steikte eg i to høgder på varmluft, berre for å prøve. Ein annan gong kan eg bruke dei store platene til fleire enn to.

No har eg vore eit par timar på jobb for å lage arbeidsplan.  Tidlegare på dagen har eg retta ei engelskprøve, så no skal eg kose meg med godt samvit!

mandag 27. februar 2017

På kryss og tvers-kofte

 Denne kofta strikka er designa av Kristin Wiola Ødegård.  Oppskrifta er frå strikkedagboka eg fekk av systera mi til jul. Tråden er PT2 (eit anna namn på Finull).

Bok 10: Nøtteskall

«Nøtteskall» er en klassisk beretning om mord og bedrag - med en svært original tvist - fra en av fortellerkunstens største mestere.

Trudy bedrar sin ektemann, John. Men ikke med hvem som helst. For mens John forsøker å vinne sin kone tilbake med poesi og kjærlighet, tilbringer hun dagene i ektesengen med hans bror, Claude. Sammen legger Trudy og Claude en utspekulert plan for å bli kvitt John en gang for alle. Lite vet de at planene blir bevitnet av en tredjepart - det snart ni måneder gamle fosteret i Trudys mage. Alt er lagt til rette for et kammerspill av det sjeldne.

Eg se at romanen har fått gode meldingar.  Sjølv hadde eg ikkje sansen for han.  Idéen er for så vidt god, men historia vert for tynn etter mi meining.  Igjen, det får vere op til kvar einskild.

søndag 26. februar 2017

Fastelavn

 I dag har vi hatt besøk av eldstemann og yngstemann.  På menyen stod det ertesuppe, knokar, pølser, rabbe og poteter.  Til dessert eller kaffimat var det fastelavnsbollar med krem og syltetøy.  Meir tradisjonelt kan det vel knapt bli.
No ser eg at Vikebladet har lagt ut om strikkekaféen her om nokon skulle ha lyst til å lese om det.

lørdag 25. februar 2017

25. februar

 Det er alltid litt blanda kjensler når ein ferie er slutt.  Vi valde å vere heime i år, mest på grunn av kjøkenet.  To prøvebunkar ligg ferdig retta i veska.  Det er ei god kjensle. Eg har vore to turar til Ørsta. far min er no på rehab på Ørstaheimen.  Han er relativt bra.  Heldigvis har han einerom og TV. Det er mykje vintersport å sjå for dei som er interesserte.

Elles har vi vore i Ulsteinvik fleire turar.  Nytt bord er bestilt.  Eg kjøpte ein duk på Princess for å skjule den gamle furuplata.  Det eine dreg med seg det andre. På Floriss her hadde dei tilbod på orkidéar. Før oppussinga kasta eg ein del gamle.
Elles held eg på å gjere meg kjend med den nye steikeomnen.  I går bakte eg med tørrgjær.  Det tok si tid.  Elles må eg venje meg til at komfyrtoppen ikkje er nokon god heveplass med tanke på varme frå steikeomnen. Omnen svir ikkje baksten slik den gamle gjorde.  Eg trur temperaturen stemmer betre.

Onsdag var eg på strikkekafé.  Dei som held lokalavisa her, kan lese om det i dagens avis.  Eg får kome attende til boka eg kjøpte.

torsdag 23. februar 2017

Kjøken del 3: Klart til innflytting

 I går stod kjøkenet klart til bruk.  Eg vaska alle hyller og skuffer.   No har eg tenkt å bruke god tid til å flytte inn tinga som og skal vaskast før dei kjem inn i hyller og skåp.  I det gamle kjøkenet hadde eg ikkje hyller på denne sida av benken.  Der var ei såkalla barløysing.
 Her er mykje likt, berre koketoppen er 80 cm.Der er ulike soner som kan brukast på ulike måtar.  Eg greier å bruke den, men forstår at for å få full glede av alle moglegheitene, må eg lese og studere bruksanvisninga.
 I spisekroken har vi valt eit skap i same treverk som kjøkeninnreiinga.  For å få det lysare og lettare har vi valt glasdører med spotlys som kan dimmast.
 Ein må velje seg nokre smarte løysingar.  Når ein vel noko, vel ein vekk noko anna.  Eg trur fleire med meg tek eit av bossa til vaskemiddel ...
 Oljeskåp/skuffe gjer at ein får oljeflaskene vekk frå benken.
 I sjalusiskåpet skal te og kaffi oppbevarast.  Det står på ein stad det tidlegare lett samla seg rot.
 Det er mannen som stryk mest her i huset.  Eg insisterte på eit strykebrett i innreiinga slik at han ikkje må bere fram eit brett kvar gong han skal stryke ei skjorte.
 Skåp til Kenwoodmaskina hadde eg før, og det "greier eg meg" ikkje utan.
 Lysrør og lampar er erstatta med desse.

Med på kjøpet fekk eg eit nytt pannesett.  Det passar godt no når eg har fått meg eit ekstra panneskåp.  Eg oppbevarer alle panner med loka på, ikkje i stablar.  Sikkert ein yrkesskade.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...