torsdag 23. november 2017

Besteforeldrefest


Eit lite glimt frå dagens jobb.  Niandeklassingane har laga lefser saman med besteforeldre.  I dag laga dei til den årlege besteforeldrefesten.  Det er alltid like kjekt!

Sjølv fekk eg ikkje vere med på sjølve festen sidan eg hadde timar i eiga klasse 10B.

onsdag 22. november 2017

Bok 46: Liebhaberne

 
Presentert av Børge Skråmestø
Liebhaberne er en rå og brå roman, men med en ettertenksom blåtone i bunn. Ragde bygger historien langsomt opp, men sparer ikke på kruttet. Når vi er i det mest uforberedte hjørnet, kleiser hun til. Og hvor er vi?
Begravelser og hundehår
Margido er glad for at Guds styrelse har sendt Torunn i hans retning og at hun jobber for ham.  Hun har gjort begravelsesbyrået i Trondheim til en familiebedrift. Torunn driver også gården Neshov. Eller driver og driver. Hun har verken griser der eller dyrker jorda. Neshov er hennes nye hjem. Hun pendler til Trondheim og jobben. Det eneste dyret på Neshov er Anna, huskyen til Torunn, som får lov til å sove i senga hennes om natta og som er oppkalt etter den fæle og avdøde kona til Tormod. Huset er fullt av hundehår. Til og med i boksen med makrell i tomat. Torunn kan sverge på at håret lå der før hun åpnet boksen.

Tåårmod
Tormod bor på sykehjem på Byneset i Trondheim. Han har aldri hatt det så godt som nå. Han vil ikke til Neshov. Det er et tilbakelagt kapittel. Han vil i det hele tatt ikke ut av sykehjemmet av redsel for at rommet ikke lenger er hans når han kommer tilbake. Han kaller sykehjemmet for «siste holdeplass», og det er helt greit for ham. Spesielt liker han den tyske pleieren Hannelore og måten hun sier navnet hans på, med den lange å-en og den rullende tyske r-en. 

Tåårmod ... Og alle vi som kjenner Tormods hjerteskjærende kjærlighetshistorie fra krigens dager, kjenner det nå bevre i underleppa ...
Tilstoppede arterier og italienske gulvfliser
Erlend og Krumme møter vi i supermarkedet Irma City i København. De handler lettprodukter med ungene Ellen, Leo og Nora på slep. Krumme har tilstoppede arterier og er på slankekur. Erlend vil drepe legen som har satt ham på den slankekuren, så derfor utleverer ikke Krumme navnet. Krumme har også arvet Villa Lærke, som ligger på en enorm tomt med tennisbane, like ved Dyrehaven. En gjeng polske arbeidere er i full sving med å pusse den opp etter Erlends anvisninger. Han har fått frie tøyler av Krumme. Det blir dødsstilig og kostbart! Kjøkkenet er fra Officine Gullo. Gulvflisene er brutt opp, kjøpt og shippet fra et eldgammelt italiensk kloster som skulle rives.

Båndene mellom oss
Jeg elsker å dykke ned i denne rikdommen av liv som leves, folder seg ut og veves inn i hverandre, både i København og Trondheim, og på Neshov. Detaljrikdommen er litterær konfetti! Men i tillegg til å være en god researcher, er Ragde en drivende god historieforteller. Liebhaberne er en fortelling om de viktigste båndene mellom oss. Og de er ikke skapt av ting, men av kjærlighet og medmenneskelighet. 

En av høstens mest etterlengtede bøker er en hyllest til livet og til den styrken man har i seg når man plutselig står ansikt til ansikt med det aller vanskeligste, og der du aller minst venter å finne det.
(Bokkilden.no)

Eg har kosa meg med denne romanen. Likevel må eg innrømme at eg ventar på noko meir, ei hovudhistorie.  Romanen spinn vidare på trådane frå dei førre romanane. Detaljrikdom, vert det sagt.  For meg vert det av og til "too much information", spesielt frå gravferdsbyrået og sjukeheimen.

Dei fleste les nok romanen for å få med seg korleis det går med personane.  Torunn treng kjærast, så det kjem nok fleire bøker ...

mandag 20. november 2017

Rotgrønsaker

Eit produkt eg har vorte glad i, er den nye rotmiksblandinga til Coop.  Spesielt har eg fått augene opp for fennikel.  Det har vore ei til no lite brukt grønsak i heimen.

Grønsakene har eg brukt til supper. Ein treng i tillegg berre god kraft, ein purreløk og pølser, kjøtbollar eller kjøt om ein vil.
Ei høne til ein hundrelapp gir mat i fleire dagar i ein liten familie.  Denne kjøpte eg i Kiwi i Ørsta, men eg ser at dei har like rimeleg på Coop her i bygda.

Det får vere dagens reklame.

søndag 19. november 2017

Hemmeleg strikk

Med stor fare for at dei som ikkje får noko strikk til jul, skal bli skuffa, vil eg berre fortelje blogglesarane at det nok ikkje vert lagt å mykje handabeid framover, kanskje med unnatak av eit par prosjekt eg har fullført til meg sjølv.

Vottane eg strikkar på, er så hemmelege at  ikkje eg sjølv eingong veit korleis dei skal sjå ut. Eg er med i Jorids julekalender.  Votten til venstre er strikka etter luke 1 medan den til høgre er strika etter luke 2.  I morgon kan eg opne ei ny luke.

Om nokon har lyst til å slå seg med, så kan de klikke dykk vidare her.

mandag 13. november 2017

Bok 45: Pasienten


En krimroman om de katastrofale følgene det kan få når mennesker ikke blir behandlet med respekt og verdighet. 

Pasienten: Han kalte seg Krøsus og var psykiatrisk pasient på Dikemark i over femti år. «De dreper pasienter her», er det siste han hvisker før han dør i 1993. En av de få som snakket med Krøsus, var lille Julia. 

Forsvinningen: I 2002 forsvinner den da atten år gamle Julia sporløst fra Enden, en liten bygd på Sunnmøre. 

Drapet: Etter mange år kaster et drap nytt lys over både Julias forsvinning og det som foregikk på et nervesanatorium på Julias hjemsted. 

Når Kajsa Coren får en privat forespørsel om å undersøke hva som kan ha skjedd med Julia, bringer det henne rett inn i drapsetterforskningen. Et ukjent Munch-maleri og psykiatrisk forskning spiller uventet sentrale roller.


Då forfattaren presenterte romanen på Frukost-TV, fekk eg lyst å lese han. Miljøet med dei psykiatriske institusjonane er interessant. Her har forfattaren drive god research. Det er også artig å høyre om lensmannskontoret i Ørsta og Volda. 

Sjølve mordgåta vil eg ikkje seie så mykjke om.  Blogglesarane får lese sjølve ...

mandag 6. november 2017

Bok 44: Farvel til Eddy Belleguele

I romanen «Farvel til Eddy Bellegueule» skriver Edouard Louis sitt eget liv. Boka ble en sensasjon da den kom ut i Frankrike og skapte enorm debatt. Forfatteren, som sier at vi må slutte å romantisere ulykke, var bare 21 år da han debuterte. Han har kjempet hardt og kommet langt. 

Egentlig er Eddy Bellegueules opprør mot foreldre, fattigdom og en sosial bakgrunn med vold og rasisme, det andre trinnet i denne unge guttens dramatiske liv. For før han klarer å gjøre opprør mot den verden han vokser opp i, er det denne verdenen som står opp mot Eddy. Svært tidlig opplever han både forakt og alvorlig mobbing fra sine egne. Valget er enkelt da muligheten til slutt byr seg. Flukt. 

Dette er 
en annerledes klassereise, men det kunne vært historien til så mange andre unge som føler at verdenen de lever i, er altfor trang.

Denne boka vil eg anbefale alle å lese.  det er ei sterk bok, ikkje minst fordi forfattaren skildrar sin eigen oppvekst og ungdomstid.  



onsdag 1. november 2017

Bok 43: Konge i snø

Faren vil at hun skal bli med på en reise til hjembyen hans i Sachsen. Det er få år etter Berlinmurens fall. Hun er forfatter, har mann og to små barn, og vegrer seg. Turen hun til slutt sier ja til, blir en reise inn i farens historie. Han ble døpt i Tyskland i tiden mellom de to verdenskrigene, vokste opp med vennen Heinrich som dro til Østfronten, og ble med foreldrene til Norge der han giftet seg. Det ble et ekteskap mellom to svært ulike mennesker som gjorde hverandre vondt.
Midt imellom dem sto romanens hovedperson, hun er et enebarn i en stillingskrig. Når alt er for vanskelig hjemme, sendes hun til slektninger, men hun vil bare hjem igjen for å passe på moren og faren. Hun forsvinner inn i stormforelskelser så tidlig hun kan. Så begynner hun å skrive.

Under reisen gjennom Tyskland åpner faren seg for henne på en måte hun ikke er forberedt på, og kanskje ikke klarer å besvare. Først mange år senere, når hun skriver om reisen, blir hun i stand til å finne seg selv igjen i faren.

Konge i snø er en dypt gripende roman om tilhørighet og sensualitet, forbud og lyst.


Eg ser at romanen ikkje får høgt terningkast i VG. Sjølv likte eg godt romanen. Det er mykje å reflektere over.

søndag 29. oktober 2017

Heimehelg

Denne helga har Olaug vore heime frå torsdag til i dag føremiddag. I går fekk vi samla gjengen. Berre Oslostudenten mangla. Det stod svinesteik på menyen med kirsebær kjøpt i Sverige til dessert saman med kake og krem.

No har vi stilt klokka tilbake.  Eg ønskjer meg som vanleg sommartid heile året.  No vert det lite dagslys på meg framover ...

lørdag 28. oktober 2017

Bølgjegenser til Birte


Det var Birte sjølv som skaffa oppskrift på denne populære genseren.Ho spurde pent om eg kunne strikke den, og det kunne eg sjølvsagt!

Det er ei som har kopiert ein Gannigenser.  Genseren gjekk raskt å strikke med dobbelt garn på pinnar nummer 10.  Det som tok tid, var å vente på garn i posten, og så var ermpinnane mine så ekle, at eg måtte på bytur ein føremiddag for å skaffe nye. Det måtte bli ein laurdag. Innimellom strikka eg til meg sjølv og Olaug.  Eg liker vanlegvis å ha berre eitt prosjekt om gongen, men det hender eg bryt det prinsippet.

Garnet er Drops air, og her finst oppskrifta.

søndag 22. oktober 2017

Bok 42: Avslørt


Cath ligger i senga og leser en krim, mens hun leser blir hun mer og mer forferdet. Boka handler om henne, om hennes liv. Om noe som skjedde for mange år siden. Dette er Caths skitne hemmelighet, en hendelse hun har forsøkt å begrave så dypt som overhodet mulig. Kanskje kunne hun fortalt mannen hun elsker og deler livet med om det da, men nå, nå må hun forklare hvorfor hun aldri har sagt noe. Denne boka setter hele tilværelsen hennes i spill. Og hun aner ikke hvem som har skrevet den, eller hvordan den er havnet på hennes nattbord. Hun trodde ikke det fantes vitner til det som har skjedd som fremdeles er i live.
Dette er opptakten til en thriller som elegant lokker oss i den ene retningen for deretter å snu spillet og sette alt vi trodde vi visste i et annet lys. En thriller om relasjonene i en familie, om hvor skjørt fundamentet for lykke kan være.


Eg er ikkje flink å sjekke kva sjanger bøker eg les er kategorisert under føre eg har lese dei ut. Det overraskar meg at dette er ein thriller, om aldri så psykologisk.  Eg synest ikkje romanen er særleg spennande. 

Ting er ikkje som det ser ut til.  Vi får avdekt lag på lag, heilt til vi får vite sanninga til slutt. Historia vert nøsta opp gjennom romanen som er skriven, ein forteljar i tredje person og ei eg-stemme lagt til faren til den drukna helten. Ja, om det er det han er.

Når ei lydbok har fleire forteljarstemmer, ønskjer eg meg fleire opplesarar!

mandag 16. oktober 2017

Bok 41: De som faller


«De som faller» er en intens spenningsroman av den prisbelønte forfatteren Noah Hawley, som også er skaperen av tv-serien «Fargo».
Etter en flystyrt svømmer kunstneren Scott Burroughs hele natten med en fire år gammel gutt på ryggen for å redde dem i land. Er han virkelig den helten han blir hyllet som? Hva skjedde egentlig med flighten som tok av fra Martha's Vinyard? En tåkete sensommerkveld drar to mektige familier med privatfly fra Martha's Vineyard på vei til New York. I siste øyeblikk får den lokale kunstneren Scott Burroughs sitte på med dem i flyet. Seksten minutter senere skjer det katastrofale; flyet styrter i havet. De to eneste overlevende er kunstneren Scott og en fire år gammel gutt, som nå er eneste arving til en enorm formue og et stort mediekonsern. Var flystyrten et uhell eller var det sabotasje? I jakten på sannheten blir vi kjent med alle som var på flyet. Midt opp i det hele utvikler kunstneren og den unge gutten en fin og vár relasjon. Vi treffer på spørsmål om mot og menneskets natur og de usynlige båndene som kan knytte oss mennesker nærme hverandre. Samtidig spinner historien ut av kontroll i mediene, fylt av spekulasjoner.


Eg kan slutte meg til det som er skrive over.  Romanen har ein annan type oppklaring enn vanleg.  Ting er ikkje slik ein trur.  Eg likte romanen, ikje minst for dei gode menneskeskildringane.

Bok 40: Attentatet


Nyetablerte kriminelle miljøer i Norge er villige til å gå lenger enn før i jakten på profitt. En russisk gangster må rømme fra Moskva etter et mislykket attentat mot en konkurrerende mafiafamilie. Han bosetter seg i Norge og jobber i det stille for å oppnå gudfarstatus i Oslos underverden. Et spektakulært anslag mot en pengetransport fra Gardermoen forvandler E6 til en brennende krigssone. Ranerne etterlater både drepte og sårede før de forsvinner. Sjur Holt og Avsnittet for spesielle operasjoner står uten spor og opplever et enormt press både utenfra og innenfra. Når landets justisminister blir skutt, strammes skruen om Holt og hans nærmeste seg enda litt til. Holt vikles inn i et spill som utfordrer både moral, etikk og lojalitet overfor egen arbeidsplass.

«Attentatet» er en hardkokt spenningsroman der Eirik Jensen beskriver utradisjonelle politimetoder i møte med et fremvoksende internasjonalt og svært brutalt miljø. Lydboka er dyktig innlest av Ivar Nergaard


kanskje litt for hardkokt for denne lesaren ...

søndag 15. oktober 2017

15. oktober

 Fredag plukka vi med oss Audun i Oslo og køyrde heim via Stryn.  Vegane vert flottare for kvar gong, og bompengepasseringane aukar i tal.

I går flytta vi ein del møblar ned til leilegheita hans, så får vi planlegge oppussing og nyinnkjøp.  Vi har så vi greier oss.

I dag ville dei to eldste besøke besteforeldra før middag..  Eg kokte fårikål til middag.  Desserten vart blautkake frå bestemora.
I år kjøpte vi berre ein suvenir, ei lokalprodusert fjøl i eik frå Eidsvoll med mottoet frå 1814.

Komande veke vert ei travel veke. Det vert mykje kultur.  Kulturveka her heiter Hareidsstemna. Mellom anna så skal tiandeklassingane ha framsyning saman med kulturskulen.  Der er mange flinke folk i sving! Eg satsar på å kome med innlegg på bloggen.

torsdag 12. oktober 2017

Oslo

Etter ein tur over grensa til Arvika, er vi no i hovudstaden. I går regna det, men i dag har vi hatt nydeleg haustver.  

tirsdag 10. oktober 2017

Eidsvoll


I dag har vi vore på historisk grunn. Omvisinga vart heller eksklusiv med berre oss to. Både historisk- og interiørintetesserte vil like seg der.

Nedanfor var der eit senter med ulike aktivitetar. Vi var der eit par timar, men kunne gjerne ha vorelenger.

Der var og ei skuleklasse. Dei deltok i den kulturelle skulesekken og fekk lære både matlaging og dans. 

mandag 9. oktober 2017

Haustferie


Turen i dag gjekk over Strynefjellet. Siste stopp Hamar.
Ingen vellukka shopping utan minst seks handlenett. Kjøpesenteret er kjempestort. Der er til og med Felleskjøp ...

søndag 8. oktober 2017

I mål! Post 18, 19 og 20


I dag var det meldt fint vêr, og eg hadde lyst til å fullføre årets fjelltrim. Sola forsvann, men det var stilt og fint. Berre nokre skot braut freden.

Brandal.

lørdag 7. oktober 2017

Vedelajakke

No skal blogglesarane endeleg få sjå Vedelajakka som eg strikka i sommar. Eg strikka bolen på flyplassar og på fly til og frå Shetland.
Christine hadde på seg ei heilt spesiell kufte då vi var der.  Eg la spesielt merke til knappane, og fann ut at eg ville prøve å få tak i slike til kufta eg heldt på med.  Christine tipsa om butikken i Lerwik.  Der hadde dei stort utval av tinnknappar!  Då dei fann fram eska med knappane i, såg vi at dei var importerte frå Noreg.  Boksen var sikkert 30 år gamle.  Det var prisane også, ca. 100 kroner for 24 knappar...

Eg har omtrent flytta inn i jakka. Ho kan brukast til kvardags til dongeri og til svart bukse eller skjørt til litt finare bruk.  Garnet er Sandnes alpakka.  Det er mjukt og litt blankt.

mandag 2. oktober 2017

Bok 39: Dødvinkel


I «Dødvinkel» tegner Bjørn Olav Nordahl et bilde av Norge og Europa, i året før den store flyktningestrømmen startet for alvor.

Året er 2013, i pinsemenigheten i Oslo sitter et kristent iransk par foran forsamlingen. De har fått avslag på søknad om asyl, de frykter for sin fremtid, og for hva som vil skje med den informasjonen de sitter på. Hva kan de fortelle, og hva bør de for alltid tie om?

I Drammen bor journalisten Ingeborg Nergård Kahn, gift med Imran. Hun er tilbake etter fødselspermisjon, og får snart et par tips hun må følge opp, om Drammens-mafia, om mulig menneskehandel, og om korrupsjon på steder man minst av alt venter det. Samtidig plukker kollegaen Magdalena Mellomstrand opp en gammel sak som ikke gir henne ro.

Pengestrømmer i bevegelse, skruppelløse bakmenn og enkeltmennesker på flukt uten mulighet til å styre sin egen skjebne.


Eg synest denne romanen starta bra.  Forfattaren tek tak i viktige tema og problemstillingar.  Når det kjem til oppklaringa, er eg meir i tvil.  Eg kan ikkje utdjupe det utan å røpe handlinga...

søndag 1. oktober 2017

1. oktober

 I går jobba eg litt i hagen.  Då fekk eg sjå at der hadde kome roser på begge Peacerosene mine.  Dei har ikkje vore så fine i år, men der det er liv, er det håp.  Vi får håpe på ein finare rosesommar neste år.
 Elles er hagen full av humler og kvefsar.  det er vel eit godt teikn!




Bok 38: Vinternoveller

Ingvild H. Rishøis bøker kan ikke unngå å berøre leseren, og mer enn noen annen klarer hun å fremstille hvor skjørt og sårbart mennesket kan være, hvor uberegnelig hverdagen er. Novellene hennes er både bevegende og litterært kresne, og dypt innsiktsfulle i sitt blikk på menneskene.

I «Vinternoveller» handler det om å være på rømmen med Valdresekspressen, om karaoke, kjøpesentre og snø, og om hvor vanskelig det kan være å få kjøpt seg en pute. Men først og fremst er «Vinternoveller» tre historier om kjærlighet. Om mennesker som vil godt, som gjør sitt beste, men som ikke alltid får det til.


Eg synest det som står i omtaler samsvarar godt med mi oppleving av novellene.  Novelle er ein vanskeleg sjanger å lykkast i meiner eg.  Det er langt mellom dei verkeleg gode novellene.  Felles for desse novellene er vel personar som slit med liva sine. Ein vert sett i ei spesiell stemning.  Slik kan ein seie at forfattaren lykkast med å "berøre" denne lesaren.

søndag 24. september 2017

Vinnarlykke

Det var ein aktiv dag i går.  Etter at eg hadde ordna diverse med flyttinga, som å skaffe proppar til kjøkenvaskane, hjelpte eg til på basar.  Eg tok flest lodd i bøkene.  Der er små vinnarsjansar, men større gevinstar.  Utbytet på årane var heller stort i år.  Det meste forsvann med den nye leilegheitseigaren.

lørdag 23. september 2017

Innflytting

I dag er mellomstemann heime, og vi har hjelpt han med å flytte inn i leilegheita han har kjøpt seg. Onsdag var eg der og vaska skuffer og skap. Sjølv har eg flytta inn i brukte hus tre gonger, og eg har alltid vaska sjølv om folk har vaska når dei flyttar ut. 

Før hadde vi hyllepapir. Torsdag kom eg på at eg skulle stikke innom Princess i Ulsteinvik og høyre etter tilbod på rutete voksdukar.  Der fekk eg nesten sju meter til 30kr meteren! Då vart det nok til kjøkenbordet også. 

Elles var eg svært nøgd med å få komfyr, oppvaskmaskin og kjøleskåp ut frå boda vår. 


fredag 22. september 2017

Bok 37: Broren

«Broren» er en usedvanlig velskrevet, innsiktsfull og spennende roman om to brødre. En intenst spennende historie om svik og mot, og om søskenkjærlighet som drives til den ytterste grense. Og deretter enda lenger. 

Fem år gamle Daniel er rammet av løpende leukemi. Cellegiftsbehandlingen virker ikke og han har maksimun fire uker igjen å leve. Bare en ting kan redde ham: beinmargstransplantasjon fra faren Alex, en norsk elitesoldat som er savnet på oppdrag i Afghanistan. 

Alex sin bror Jonas er tidligere skarpskytter og var også vervet i Afghanistan. Under en militæraksjon skyter han en trettenårig gutt, og blir ikke den samme igjen. Nå drar Jonas tilbake til landet han trodde han hadde forlatt for alltid. Han må finne broren og redde Daniel. Sammen med sin Afghanske veiviser Omaid begir han seg inn i fjellene, blant banditter og rivaliserende talibangrupperinger og en lokalbefolkning som rives mellom sin tradisjonelle gjestfrihet og ønsket om hevn mot utlenlandske okkupanter.


Romanen var spennande og velskriven.  Det kan eg skrive under på.  Eg har lese ein del romanar frå Afghanistan, og eg vert alltid like fortvila over det gjennomkorrupte systemet, eller mangel på system.

torsdag 14. september 2017

Bok 36: Den niende graven

 
En glimrende krim-underholdningsroman fra svenske Stefan Ahnhem. Tenk deg en blanding av Nattsvermeren, Seven og svensk familieangst.

I et vinterkaldt Stockholm har Sveriges justisminister forsvunnet sporløst på den korte veien mellom riksdagen og en ventende bil. Omtrent samtidig blir konen til en kjent dansk tv-personlighet funnet drept i luksusvillaen nord for København.

«Den niende graven» er en intrikat konstruert thriller der Stefan Ahnhem forteller hva som fikk politietterforsker Fabian Risk til å forlate Stockholm og flytte tilbake til Helsingborg. Fabian og den danske etterforskeren Dunja Hougaards spor krysser hverandre i et iskaldt Skandinavia der de dras stadig dypere inn i en konspirasjon som viser seg å være verre enn noen av dem hadde kunnet forestille seg. De tvinges til å konfrontere demonene som lurer i menneskenaturens aller mørkeste gjemmer.

«Den niende graven» er den andre, frittstående boken om Fabian Risk. Det er en intrikat komponert roman som utspiller seg et halvt år før Offer uten ansikt
.
 
Eg les som regel berre på baksida av coveret på romanar før eg les dei.  No ser eg at sjangeren er krimunderhaldning, og det er nok ein god merkelapp å sette på romanen.  Særleg sannsynlege er hendingane ikkje, men underhaldningsverdien er stor om ein liker og toler denne type litteratur.  Av og til får ein lyst å late att øyrene... Pining av folk og fjerning av organ. Eg seier ikkje meir.
 
Det finst to romanar til i serien.  Om eg kjem over dei, kjem eg nok til å lese dei, men det hastar ikkje.

onsdag 13. september 2017

mandag 11. september 2017

Valvake 2017

I dag serverte eg pasta bolognese frå raude gryter til dei som kom for å stemme på Hareid. Eg trur alle gjestene håpte på eit raudgrønt fleirtal, og som kjent har eg serviettar til dei fleste anledningar.

Valet som skulle verte så spennande, vart ganske raskt avklara, viss då ikkje noko heilt uventa skulle skje. Voldingane har reist.  Det er arbeidsdag i morgon.

søndag 10. september 2017

Post 17: Ytrefløvatnet


I dag ville karane trene, så eg tok meg eit par timar på jobb og fekk unna litt førebuing til veka. 

Vi begynte derfor ikkje å gå før halv fire.

På vår veg møtte vi først eigaren, så ein flokk utegangarar.

fredag 8. september 2017

Bok 35: Land ingen har sett


I Edvard Hoems nye bok Land ingen har sett møter vi igjen storfamilien Nesje frå Slåttekar i himmelen og Bror din på prærien. 1800-talet har blitt 1900-talet, verda og slekta er i endring, men kjærleiken er framleis sterk.

Presentert av Ruth Lillegraven, forfattar:
Automobilane har dukka opp, og ein verdskrig ligg på lur. Slåttekaren Knut Nesje er død, og kona Serianna lever åleine. Det er to av sønene deira vi no følgjer tettast. Kraftkaren Eilert lever sitt liv med kona Martha og den stadig veksande ungeflokken i Donalda på Alberta-prærien i Amerika. På den andre sida av det store havet, i Romsdal, bur veslebror Anton Edvard. Sjølv som vaksen klarar han ikkje slutte gruble på kvifor foreldra sende han til den barnlause onkelen og tanta i Hoem då han var liten. Begge brørne prøver skape seg ei god framtid. Men det byrjar gå opp for dei at hardt arbeid ikkje alltid er nok. Verdskrig, uvêr, sjukdom og ulukker - det er mykje ein ikkje kan rå med, mykje å uroe seg over. 

Eit verdshav mellom seg
Mest av alt handlar det likevel om å vere ein son, ein bror, ei syster, ei mor, ein far - og ha eit verdshav mellom seg. Den stolte, strie Eilert tenkjer stadig på å ta ein tur heim, til landet der han trådde sine barnesko. Men stadig kjem eit eller anna i vegen, kanskje mest av alt han sjølv. Alle desse åra går det likevel brev fram og tilbake over Atlanterhavet, frå bror til bror, frå hjarte til hjarte. Vil dei nokon gong sjå kvarandre att?


Og så er det ektepara. Eilert og Martha, Anton Edvard og Beret Anna - og Ole og Gjertine, den noko eigenrådige tanta til dei to brørne. Tre par som får kjærleiken utfordra av livet og alt det medfører av slit og strev og knuste draumar. I opprør over noko ho trur Ole har gjort, legg Gjertine til og med ut på ei lang reise til sonen Severt og hans familie i Canada. Reisa skal kome til å endre henne. Og den sterke lidenskapen både Eilert og Anton Edvard deler med konene sine - kan den også vere farleg for dei?

Ta vare på kjærleiken
Ta vare på kjærleiken, som var han eit barn du bar på armen, tenkjer Martha på eit tidspunkt, og den tanken gjennomsyrar i grunnen heile boka. Edvard Hoem teiknar levande menneske for oss, dei er både store og små, sterke og svake - slik menneska har vore til alle tider. Og nok ein gong maktar Hoem å bruke fortida til å seie noko om vår samtid og framtid, med folk i stadig flyt mellom kontinenta. Dette er bøker som glir så lett og fint av garde, som ei stille elv. Det er nesten så vi ikkje merkar kor mektig det er, det eposet Edvard Hoem her gir oss.


Denne romanen var eg svært glad då eg fann han som lydbok på biblioteket.  Eg liker godt forteljinga, og det er eit ekstra pluss å høyre forfattaren lese sjølv.  Eg gler meg til neste roman! Eg ser romanen har fått terningkast.  Sjølv hadde eg slått til med ein seksar.

onsdag 6. september 2017

Bok 34: And then forever

 Forfattaren Christine De Luca som vi var saman med på Shetland, har gitt ut fleire diktsamlingar. Det er ho mest kjend for. men ho har og gitt ut to barnebøker. I 2011 gav ho ut ein roman som eg var så heldig å få, ikkje minst sette eg pris på den personlege helsinga.
Romanen er kort fortalt to kjærleishistorier.  Katherine møter sin Peter i godt vaksen alder.  Ho har alltid lurt på kva som eigentleg hende då bestefaren hennar var i Canada. Kjærleikshistoria mellom Gilbert og Bridget for litt over 100 år sidan, er det som er mest spennande og interessant å lese.  Ikkje minst meiner eg forfattaren har hatt evna til å sette seg inn i tenkemåten på den tida.  Språket er ikkje spesielt vanskeleg. 

Eg skal ikkje røpe så mykje om handlinga.  Det finst kanskje fleire i familien som kunne tenke seg å lese romanen?

søndag 3. september 2017

Tretoppstur: Post 15 og 16

I dag har vi hatt strålande haustver. Vi gjekk opp på Garnestua til Ringstadhornet der det var ein Hareidstrimpost og tilbake til Garnestua og bort på Flåna der det og var ein trimpost. No har eg berre tre trimpostar att før eg får premiepoeng.


mandag 28. august 2017

Bok 33: Washingtondekretet


En tidsaktuell thriller med et tankevekkende og realistisk bakgrunnsteppe.

Det amerikanske presidentvalget er inne i sin siste fase. Doggie Rogers, en av de nærmeste medarbeiderne til Demokratenes kandidat Bruce Jansen, er på vei for å feire den historiske valgseieren. Plutselig lyder skudd, og Jansens høygravide hustru blir drept. Doggie er i sjokk, ikke minst fordi hennes far blir anklaget for drapet.

Bruce Jansen trer inn i presidentembetet som en dypt bitter mann. Han mister sin sunne dømmekraft, og blir dermed et perfekt redskap for krefter som arbeider ut fra sin egne skjulte agenda. En liten gruppe medarbeidere anført av Doggie, som nå blir USAs mest ettersøkte kvinne, forsøker å avsløre komplottet som det amerikanske samfunnet er utsatt for. Alt hviler på Doggies skuldre.

Dette er en frittstående lydbok, og ikke en del av Adler-Olsens serie om Avdeling Q.


Dette er ein lang roman, noko ein sjølvsagt ikkje bør klage på, men for meg vert han langdryg. For å kome nokon veg har eg plukka bær...  Til tider har eg funn romanen spennande.  Sjangeren politisk thriller er nok ikkje mitt førsteval når det gjeld litteratur. Avdelin Q er nok heller "my cup of tea".
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...