torsdag 8. desember 2016

Bok 48: To komma åtte sekunder

Tønsbergadvokaten Svend Foyn blir overraskende oppsøkt av en kvinne han en gang hadde et forhold til. Amanda Riley er en målbevisst gravejournalist som kompromissløst jager sannheten om virkelighetens mørke sider. Hun vil at Foyn skal følge henne til København, hun skal treffe en kilde der, men føler seg utrygg. Og det med rette. Kilden dukker ikke opp, i stedet ender Amanda Riley død på bakken fjorten etasjer nedenfor hotellrommet der møtet skulle ha funnet sted. Romanens tittel To komma åtte sekunder spiller på at det er den tiden det tar for et menneske på rundt 50 kilo å falle fra fjortende etasje.

Politiet avskriver hendelsen som selvmord, men Svend Foyn tror ikke på den forklaringen. Da han begynner å nøste i sakene Amanda arbeidet med, blir han trukket inn i et nettverk av svarte penger, prostitusjon, menneskehandel og drap. Og han føres på sporet av en hendelse i København for mer enn tjue år siden, et mystisk dødsfall det aldri er blitt gitt noen tilfredsstillende forklaring på. 
To komma åtte sekunder er den sekstende frittstående romanen i serien med tønsbergadvokaten Svend Foyn i hovedrollen.

Jan Mehlum sine romanar med Svend Foyn bruker å vere god underhaldning.  Denne romanen skil seg ut innhaldsmessig med at hendingane har tatt utgangspunkt i ei verkeleg sak, men likevel er historia oppdikta.  Mørk har dukka opp att!  Hulda vert helst passa av nabojenta medan Foyn er i København.

Elles merka eg fort at ein har skifta opplesar.  Eg meiner at her vert det herma meir, både dialektar og aksent.

Eg ser at romanen har fått terningkast 5 i Tønsberg blad.  Det er vel ikkje så rart!  Eg ville kanskje ha trekt ifrå ein prikk ...

mandag 5. desember 2016

Gamal vane vond å vende?

 Då eg skulle kjøpe mjølk til helga, såg eg ulike julepynta kartongar.  Det er sjeldan eg kjøper noko anna enn Tine mjølk.  Bøe ein la konkurrenten få ein sjanse?  Sjølv drikk eg ikkje mjølk, så eg utfordra dei to ungdomane som var her i helga til å vere med på ein blindtest.  Dei fekk ulike glas med ulikr typar mjølk for at dei ikkje skulle kunne samarbeide.

Begge konkluderte med det same: Tine smaka friskast og best!
Om ein ser på baksida av kartongen, ser ein at næringsinnhaldet er ulikt.  Det gjeld både protein, karbohydrat og feitt. 

Kva for kartong som har finaste juledekor, er vel ei smaksak det og?

søndag 4. desember 2016

2. søndag i advent

Denne helga har yngstemann og kjærasten vore på besøk. Tida har gått veldig fort! 

Laurdag heldt vi fram med julehandelen.  Til halve slekta må den vere i boks til komande helg.  "Gutane" sprang rundt vatnet her i bygda. 

I dag har det regna noko enormt her.  Dagen vart aldri heilt lys. Eg har lova elevane mine å kome å sjå på dei i ulike samanhengar.  I dag var yngstemann i praksis på Sporty medam vi andre for på lysmesse.  Eg synest konfirmantane var svært flinke både med prosesjonar og ulike tekstlesingar.  Det står sjølvsagt flinke folk bak slike arrangement også.
No er det berre å brette opp ermane å førebu seg på to og ei halv intense veker på jobb før jul!

torsdag 1. desember 2016

Bok 47: To søstre


Med To søstre gir hun oss en rystende historie om hvordan to skoleflinke, opplyste og velintegrerte søstre gradvis radikaliseres for så plutselig å reise fra familie og venner i Norge til konfliktfylte Syria. 
Fra Kolsås til kalifatetEn skole i Bærum, en skole som de fleste andre her i landet. Skoleklassene er i all hovedsak helnorske, med noen innslag av elever med en annen etnisk bakgrunn. De to somalisk-norske jentene Ayan og Leila er opplyste og velintegrerte og bidrar svært godt faglig på skolen. To jenter kom til landet med familien sin som små, og har glidd inn i den norske modellen - tilsynelatende er det en suksesshistorie. Jentene finner sammen med andre venninner, diskuterer likheter og ulikheter i hverandres tro. De går på fester sammen, de tester grenser sammen, de går fra tretten til fjorten til femten sammen. En oktoberdag i 2013 kommer ikke de to tenåringsjentene, Ayan og Leila, hjem til vanlig tid. Senere på kvelden får foreldrene sjokkmeldingen: Døtrene er på vei til IS-kalifatet i Syria. Hvordan kunne det skje?
Åsnes metode
I To søstre går Åsne Seierstad løs på et av de viktigste og mest kompliserte spørsmålene i vår tid. Hvorfor radikaliseres muslimske ungdommer som er vokst opp i Vesten? Hva førte de to søstrene fra Kolsås til kalifatet? Hva var det som trakk dem? Som få andre makter Åsne Seierstad å komme tett på personene hun skriver om. To søstre er både fortellingen om jentene som dro, et land i krig og om en familie som splintres. Det er også en fortelling om oss, i Norge i dag. Journalisten Åsne Seierstad har gått grundig til verks og skaffet seg et enormt kildemateriale gjennom norske klassekamerater, diskusjoner på nettet og fortrolige samtaler mellom søstrene og familien i Norge. Til sammen skaper hun en fortettet historie, hun skildrer farens desperasjon og fortvilelse i grenseområdene i Syria, morens resignasjon og ikke minst hvordan klassekameratene opplever det hele. Men den vi identifiserer oss aller mest med, er kanskje jentenes bror, Ismael. Det er gjennom ham vi får dialogen med jentene, det er han som stiller dem kritiske spørsmål og det er han som setter ord på hendelsene. Det er også han som stiller det store spørsmålet: Burde jeg ha forstått hvor dette bar for lenge siden? 

Forklare det uforståelige
To søstre er en oppsiktsvekkende bok. Det er et ambisiøst og vellykket forsøk på å framstille veien til radikalisering. Den tar oss med til steder vi ikke før har vært. Seierstad makter å gi oss en spenningsfortelling der sidene flyr, samtidig som hun portretterer mennesker i press mellom ulike kulturer, ulike livssyn. To søstre er et forsøk på å forklare det uforståelige. Og det greier Seierstad på en fascinerende måte. Hun gjør det forståelig, gjør oss litt klokere. Men hun forenkler ikke, hun viser derimot hvor sammensatt en årsak kan være. Hvor tett alt henger sammen i den globaliserte verden, men hvor langt fra hverandre vi likevel kan komme. Og ikke minst: hvor mye en tenåring kan skjule for sine foreldre og hvor langt foreldre er villige til å gå for barna sine. 

"Burde jeg ha forstått hvor dette bar for lenge siden?"
Ismael, bror

Som få andre makter Åsne Seierstad å komme tett på personene hun skriver om. To søstre er både fortellingen om jentene som dro, et land i krig og om en familie som splintres. Det er også en fortelling om oss, i Norge i dag.
To søstre er årets mest spennende lesning. Sannsynligvis er det også årets viktigste bok.

Eg sluttar meg til det som er skrive over. Åsne Seierstad vann Brageprisen for denne dokumentarromanen.  Det er ei viktig bok. Ein får innsikt i miljø og tankesett. 

Ikkje minst er her mange små historier i den store. 

Eg anbefaler alle blogglesarar å lese romanen.  Eg håper han og ligg under mange juletre!

tirsdag 29. november 2016

Julemarknad

Laurdag stakk vi innom ein julemarknad i Ulsteinvik.  der kom eg over desse søte mysene. Eg syntest ikkje eg kunne skilje dei, så begge vart med heim.

Då eg var lita, beundra eg slike dorulldukker, og eg har tenkt at eg ein gon skal skaffe meg ei.  De veit, slike med rosa kjolar.  Og om dei ein var på besøk hos også hadde ros flossete teppe rundt doen og trekk på setet, ja, då kunne det ikkje bli flottare.  No forstår eg godt at vi ikkje hadde det heime...

mandag 28. november 2016

Vottar som rockar


Oppskrifta til desse vottane fann eg i Jorid Linvik si bok.  Eg synest dei passa godt til Erlend sin 13-årsdag, sjølv om han spelar slagverk.
 
For dei som vil ha strikkeinformasjon, så er vottane strikka med Finull på pinnar tre. Slike vottar plar bli varmare og betre i handa dess meir ein bruker dei.

søndag 27. november 2016

1. søndag i advent

Dei siste to vekene, og vel så det, har det vore unntakstilstand i familien. Kort fortalt var far min til kreftlegen tidleg i november og fekk ein relativt positiv beskjed.  Det vart planlagt åttiårsfeiring to dagar før sjølve dagen.  Kreftlegen gav han og streng beskjed om å ta influensavaksine.  Det gjorde han tysdagen før.  Han vart svært sjuk av vaksinen og måtte innleggast på Volda sjukehus på sjølvaste åttiårsdagen.  Der vart han verande over ei veke.  No er han heime og kviknar sakte, men sikkert til.  Dei som kjenner oss, følgjer nok med på mor mi sin blogg.  Ho held slekt og vener oppdatert der. Eg har halde ein lav profil.  Det er greitt at kollegaer og vener veit, men eg vil kople frå privatliv og kople på jobben når eg er saman med elevane. 

I dag har vi hatt middagsbesøk. Eg hadde tatt ei svineribbe opp av frysaren.  Det var dårleg med lilla lys og serviettar.  Vanlegvis kjøper eg på Nille, men der var det ikkje verande på Black Friday i Ørsta og det dei kalla blakk laurdag i Ulsteinvik.  Så eg har gjort som mange andre; funne fram kvitt.

Eg vil ønskje alle bloggvener ei god adventstid!  Eg skal prøve å smette innom bloggen litt oftare i tida fram mot jul...

søndag 20. november 2016

Bok 46: Mios blues

Ny sjarmerende og gatesmart lek med den hardkokte krimsjangeren. Kristina Ohlsson leverer igjen!

Hva skjedde egentlig i Mios barnehage den siste dagen før han forsvant? Mot sin vilje har advokat Martin Benner blitt dratt inn i jakten på den forsvunne fireåringen. Så lenge barnet er borte, kommer ikke mafiaorganisasjonen til å la Martin være i fred. Martin er desperat og følger opp de få sporene som finnes. Men Mios forsvinning er ikke Martins eneste problem. Han må også bringe klarhet i hvem som prøver å legge skylden på ham for to mord han ikke har begått. Martin blir mer og mer paranoid for hver dag som går. Hvem er det som følger ham så tett på uten å være synlig selv? Jakten på sannheten stiller ham overfor et uhyggelig dilemma: Kan han redde både Mio og seg selv? Eller vil flere liv gå tapt før Martin Benner får ro? Kristina Ohlsson er en av Sveriges nye krimtalenter. Hun har skrevet fem bøker om Fredrika Bergman og Alex Recht og to bøker om advokaten Martin Benner.


Eg ser at eg likte den første boka om Martin Brenner. No er eg meir usikker.  Romanen er spennande, men historia noko søkt, og oppklaringa noko lang.



Bok 45: Verdens beste bygd


Med sin utrolige fantasi og medrivende fortellerevne bringer Paasilinna leseren inn i en framtid som kan ha mer til felles med virkeligheten enn vi liker å tro.

Asser Toropainen ligger på dødsleiet med dårlig samvittighet etter å ha satt fyr på flere kirker. Nå vil han at barnebarnet Eemeli skal gjøre opp for hans synder ved å grunnlegge en Dødskirkestiftelse og bygge en kirke i stedet for de han har brent. Den fantastiske stavkirken lokker til seg alle slags mennesker, og etter hvert utvikler et underlig lite samfunn seg.

Og mens Europa går til grunne og USA drukner i sin egen skit, bryter verdenskrigen ut. Forholdene er ikke ideelle i Finland heller, men livet i det lille kirkesoknet ved Ukkosjøen preges av langt mer fornuft, selv om Eemeli får nok av problemer på nakken.


Denne romanen er skriven i 1992, før forfattaren vart kjend her i landet. Eg meiner dei siste har vore betre.  Men for dei som liker denne naivistiske humoren ...

torsdag 10. november 2016

Bok 44: De dødes hus


I Jorun Thørrings sjette kriminalroman kobles et legendarisk vinslott, en tyrannisk eier og ugjerninger begått under krigen sammen i et drivende spenningsdrama.

Liket av en eldre mann blir funnet i en leilighet i Paris. Når det viser seg å være eieren av en mektig vingård, føres etterforskningen til et slott i Bordeaux. Den norske, Paris-baserte spesialetterforskeren Orla Os og kollegaen Nicolas Roland blir snart trukket inn i slottets mørke kjellere, trange tårnrom og dunkle historie. Slottets nye eier og de ansatte er merkelig tause og avvisende. Alle skjuler noe, men hva? Når Orla begynner å grave i fortiden, oppdager hun brutale og fortiede familiehistorier. Kanskje fortielsen begynte under krigen, den gang tyske soldater beslagla årgangsvinene, og slottsherren forsøkte å skjule vinskattene ved å mure dem inn i hemmelige kjellerrom? Når Orla og Roland blir innesperret på slottet under en høststorm, skjer et nytt drap. Det blir åpenbart at gjerningspersonen må være en som befinner seg på stedet.


Dette er den tredje kriminalromanen om spesialetterforsker Orla Os.

Noko av hendingane i denne kriminalromanen er lagt til 2. verdskrig.  Eg får litt assosiasjonar til "Allo, Allo", ei serie vi lo av på 80-talet. 

Eg likte godt denne romanen.  Personane er interessante og historia spennande.  Oppklaringa er logisk.

mandag 7. november 2016

Jente- og gutemat?

Eg reagerer på slike pakningar side om side i butikken.  Ein rask kik på innhaldet viser at skilnaden er at der er kakao i stjernene på Star Wars pakken. Dei som skal selje, veit kva dei gjer.  Frøkna her gjekk rett bort til rosa sjampoar og andre prinsesseprodukt.

Det er vel feil å tenke så stereotypisk. Eg kjenner ei som hadde valt pakken til venstre.  Og kanskje ein av gutane, han som leika med jentene, kunne ha funne på å plukke med seg den til høgre.  Eg håper det er slik, for i utgangspunktet tenker eg at vi ikkje må dele meir opp i kjønn enn vi gjer! 

Elles håper eg at alle foreldre som let ungane plukke med seg eit av desse produkte, stiller dei nokre spørsmål til refleksjon!

søndag 6. november 2016

6. november

I dag har vi hatt ein nydele, kjøleg dag her hos oss.  Eg synest tuntreet til naboen i nord er så flott!
Desse rosene i hagen måtte nok hatt nokre sommardagar til for å sprette ut. 

No har idrettsstudenten og kjærasten reist attende til Volda.  Han kombinerte middagsbesøk og praksis på Sporty, eit idrettstilbod liknande Krik, men i KFUK/KFUM sin regi.

lørdag 5. november 2016

5. november

I dag vaska eg hus før eg sette nasen mot Ørsta.  Første stopp var i Vik der eg ville ha ein ny I-pod.  det hadde dei ikkje, så no sit eg med ein enkel MP3-spelar.  Då vert det å gå tilbake til Windows media Player.  Folk flest bruker visst I-phonane sine og I-tunes for å høyre lydfiler. Sjølv slit eg på ein Samsungtelefon.

Eg hadde litt god tid før eg hadde avtalt å møte systera mi i Starevegen, så eg tenkte eg kunne stikke innom Kiwi.  Der såg eg foreldra mine lesse varer inn i bilen.  Freistinga vart for stor til å gi meg til kjenne.  Det vart hyggeleg kaffibesøk hos dei. 

Dagens ærend på Amfi var ei ny bestebukse.  Den eg har er for mykje sleng i, synest eg. Den eg likte best hadde dei i alle storleikar, unnateke min.  Så prøvde eg ei anna.  Den var for kort i beina.  Eg fekk høyre at eg har lange bein.  Det har eg ikkje.

Berre eg ser juleutstillingane, får eg lyst å snu.  Butikkane er fulle av ting eg ikkje treng.  Eg forstår at nokre må vere tidleg ute for å få sendt gåver.  men for oss andre er det lurt å vente.  Julevarene kjem på halv pris eit par veker før julaftan.

fredag 4. november 2016

Samstrikk del 2

... og eg trur eg har strikka skjegg.

God helg til alle bloggvener!

mandag 31. oktober 2016

Samstrikk


Førre veke så la Jorid Linvik første del av eit vottemønster "Julenissevotter" på facebookgruppa si. Eg strikka så langt mønsteret gikk no i helga.  Torsdag kjem neste del.  De kan lese meir om dette på http://muffinmamma.blogspot.no/

Og så må eg berre innrømme at eg har kjøpt meg ei vottebok til ... Blogglesarane hugsar kanskje kattevottane eg strikka til katteeigaren i familien.  Vottar strikka i Finull vert berre betre når dei er brukte. 

søndag 30. oktober 2016

Bok 43: Syndenes forlatelse


Etter fire års stillhet fra spenningsmesteren John Hart - den litterære thrillerens mester, er «Syndenes forlatelse» er en svært etterlengtet utgivelse som innfrir til det fulle.

Elizabeth Black er en omstridt helt, politikvinnen som egenhendig reddet en ung jente fra en låst kjeller og drepte to brutale kidnappere. Men hun er også en kvinne med en fortid og en hemmelighet. Og hun er ikke den eneste. Politimannen Adrian Wall blir endelig løslatt etter tretten års fengsling og mishandling for et drap han kanskje ikke har begått. Den første han møter utenfor murene er en fjortenåring som venter på ham med en revolver for å hevne drapet på sin mor. Men gutten er Adrians minste problem - han erkjenner snart at livet var tryggere i fengsel. Og mens de alle på hver sin måte søker syndenes forlatelse, blir et lik svøpt i mykt lin oppdaget på alteret i en forlatt kirke dypt inne i skogen.

«En gripende, troverdig historie som ikke gir deg fred før den siste setningen»
Washington Post


Som de ser over, har denne romanen fått strålande kritikkar.  For dei som liker spenning frå begynnelse til slutt, er denne midt i blinken.  Handlinga heng saman på ein logisk måte.  Og slutten? Ja, kanskje ikkje slik ein forventar.  Eg likte godt den vrien!

Karakter? 5 +/6

onsdag 26. oktober 2016

Strikkekafe

I dag arrangerte husflidlaget strikkekafe på Tråd Kråa. Der fekk vi sjå mange fine modellar frå Rauma. 

Det er alltid utlodning på desse møta.  I dag vart eg den heldige vinnaren av mønster og garn til to huer.

søndag 23. oktober 2016

Bok 42: Brennemerket

 
 



Morens gamle demoner trekker Elisabeth Sunee Rathke (Elli) mot et drapsmysterium i Bangkoks blodhete underverden. Snart skjønner Elli at hun selv er like forbundet med saken som moren.

Sammen med Jan Nereng og den lokale politimannen Tep Wattana går hun løs på sin mest kontroversielle etterforskning til nå. Bangkok er ikke et sted man følger reglene. Det er et sted man overlever. Det vet også Ellis motstander, som vil ha henne av dage. Men hvem er han? Og hvem er venn og hvem er fiende blant lokale politifolk og eksilnordmenn?
Femte bok om politietterforskeren Elli er en hardtslående politiaction fra Oslo og Bangkok.



Eg har ikkje lese dei fire første bøkene i serien, så eg greier nok ikkje å yte denne romanen rettferd. Romanen starta spennande, men eg "trudde" ikkje heilt på historia.  Krimhelten vart og for dumdristig til tider.  de får eventuelt lese sjølve.  Eg ville gitt terningast 3+/4-.
 

lørdag 22. oktober 2016

Kjøpt i Ørsta

Ein gong då eldstemann var liten, hadde farmora kjøpt seg nytt teppe. "Kjøpt i Ørsta?" spurde han. Den tida var det kanskje meir å få kjøpt der enn her ute. 

I dag skulle eg kjøpe nye dyner, for frøkna kjem heim neste helg, og ho tok med seg eit par dyner. Fordelen i Ørsta er at der ligg Princess og Kid omtrent vegg i vegg.  Så kan ein samanlikne. I dag var det halv pris på Kid. Puter har vi kanskje nok av, men dei bør og fornyast innimellom.

Etterpå drakk eg kaffi i Starevegen.


fredag 21. oktober 2016

Bukkane bruse

No er vottane ferdigstrikka og vaska.  Eg synest sjølv dei er kjempefine.  Dessverre er dei akkurat litt for små til mi hand, som nok er ei litt stor damehand. 

Vottane er strikka i Finull på pinnar nummer 2 1/2. Om eg finn på å strikke fleire ein gong, så får eg gå opp til pinnar nummer 3.

Broderia som skulle vere i toppen, gav eg meg på.  Vottane vart finare utan, synest eg.

mandag 17. oktober 2016

Bok 41: Skorpionen

Skorpionen er den sjette boken om Tom Hartmann, mannen som har en egen evne til å havne i de mest bisarre situasjoner.

Organisasjonen Water Watchdogs mistenker båten Skorpionen for ulovlig fiske og jager den norskregistrerte linebåten i Antarktis. Under jakten blir skroget til Water Watchdogs' båt flerret opp av et isfjell, og synker umiddelbart. Mannskapet omkommer. Bortsett fra én.

Tom Hartmann redder en ung eritreisk asylsøker som hopper fra en bro i Kongsberg. En buss med pensjonerte operasangere forulykker etter årsmøtet på Holmenkollen Park. Og en ledende norsk telebedrift utsettes for et massivt hackerangrep. Den nylig avgåtte lederen dør av uforklarlige blødninger utenfor sitt eget hjem.

Alle disse hendelsene har forbindelser til en kriminell organisasjon som kaller seg De kaukasiske søstrene.


Nokre krimbøker tek det ei æve å lese, medan andre kan ein knapt legge frå seg.  Denne høyrer til den siste kategorien.

Øystein Wiik skaper spenning frå første avsnitt.  Eit drama skjer i Antarktis der Oskar overlever mot alle odds eit havari, men må rømme frå redningsmennene.  Ei anna dramatisk historie er jenta som Tom Hartmann reddar si. Det er ei slik historie eg har forventa nokon skal ta tak i.  Element av den er dessverre svært realistiske. 

Alt heng sjølvsagt saman, og det heile toppar seg i Nordfjordeid.  Kanskje fordi dei har ein opera?

Denne romanen kjem høgt opp på beste bok-lista mi i år!

søndag 16. oktober 2016

16. Oktober

I dag er siste frist for fjelltrimmen 2016. Eg hadde ein lett post, så han tok bi i dag. Vi orienterte oss frå Hasundhornet. 

Eg har tatt 22 av 27 postar, dei fleste etter sommarferien. Neste år får eg prøve å ta nokre på vårparten. Det er ikkje kvart år dt er like fint å gå om hausten!



No har eg laga eit lite undervisningsopplegg til i morgon. Skuleveka vil bli litt annleis. Det får eg kome attende til!

fredag 14. oktober 2016

Eventyrvottar

Eg gjekk meg på eit tilbod på denne boka der ein av forfattarane, Møyfrid Engeset, er frå Ørsta.  Så kan blogglesarane tippe kva for eventyr vottane eg strikkar har motiv frå?

torsdag 13. oktober 2016

Bok 40: Farvel til Eddy Belleguele

I romanen «Farvel til Eddy Bellegueule» skriver Edouard Louis sitt eget liv. Boka ble en sensasjon da den kom ut i Frankrike og skapte enorm debatt. Forfatteren, som sier at vi må slutte å romantisere ulykke, var bare 21 år da han debuterte. Han har kjempet hardt og kommet langt.

Egentlig er Eddy Bellegueules opprør mot foreldre, fattigdom og en sosial bakgrunn med vold og rasisme, det andre trinnet i denne unge guttens dramatiske liv. For før han klarer å gjøre opprør mot den verden han vokser opp i, er det denne verdenen som står opp mot Eddy. Svært tidlig opplever han både forakt og alvorlig mobbing fra sine egne. Valget er enkelt da muligheten til slutt byr seg. Flukt.

Dette er en annerledes klassereise, men det kunne vært historien til så mange andre unge som føler at verdenen de lever i, er altfor trang.


Dette er det eg vil kalle ei lita perle. Ein forstår at romanen ligg nær opp til verkelegheita.

Det er ikkje lett å vekse opp som feminin, homofil gut i eit miljø der toleransen er liten. Alle born vil bli likte, ikkje minst av foreldra.  Som lesar vert ein opprørt over at ingen vaksne følgjer med og oppdagar grov mobbing.

Slutten på boka har ein spesiell snert. Her er mykje å lese mellom linjene - og reflektere over!

onsdag 12. oktober 2016

12. oktober

Då vi var i Berlin såg vi at facebook var fullt av fjellbilde. I dag fann vi ut at vi skulle ta eit par fjellpostar. Vi gjekk opp på Melshornet frå Ulset og ned att til Pilskog. Råsa ned var ny for meg.  Mannen sprang og henta bilen og plukka meg opp langs vegen. Så fekk han seg ein joggetur.

Temperaturen i låglandet var pluss fire grader, men i høgda var det vindstille og varmt i sola.

tirsdag 11. oktober 2016

Vel heime!

Eg har ikkje vore i Tyskland sidan midt på 80-talet. Då hugsar eg gamle, flotte bygningar og koselege småbyar.  Berlin er noko heilt anna!Det er ein stor og moderne by med 3 1/2 millionar innbyggjarar.  Avstandane er store.  Vi satsa på sightseeing-bussturar og vanleg buss siste dagen.  I Berlin spør ein ikkje kva gate ein bur i, men ved kva for T-banestasjon, fekk vi oss fortalt.

Eit anna særpreg i byen er heisekranene.  Dei ser ein overalt!  Det vert bygd nytt og utbetra både i aust og vest.

På åttitalet forstod ikkje tyskarane så godt engelsk.  Det har endra seg.  Ein ser nokre dubba program på TV, men også teksta.  Turistguidane snakka begge språka om eit anna, så vi fekk dobbel dose informasjon.  Eg merka at eg måtte leite fram tysken, for han er der.  Eg trur alltid "innfødde" liker at ein prøver å snakke språket deira.  Sjølv satsar eg på at dei høyrer eg er utlending.  Eg treng at dei snakkar tydeleg til meg... 

Apropos språk, så er det greitt å forstå kva som skjer rundt ein.  På turistbussen klappa ei omtrent fem år gammal jente meg på hestehalen og slo fast "nicht echt"!

mandag 10. oktober 2016

Berlin dag 3

I dag har vi mellom anna vore på historisk museum. Eg får kome attende med fleire bilde når eg får tilgang på ei datamaskin.

onsdag 5. oktober 2016

Bok 39: Dei som flyktar og dei som blir.


I den tredje boka i Napoli-kvartetten, har dei to jentene frå «Mi briljante venninne» og «Historia om det nye namnet» blitt kvinner.

Elena giftar seg med ein akademikar og er ulykkeleg familiemor i Firenze, medan Lila kjempar for å overleve som lågtlønna fabrikkarbeidar, og tar del i 70-åras kamp for betre arbeidsvilkår og meir demokrati. Begge kvinnene har frå dei var barn forsøkt å unnsleppe livet i bydelen der dei vaks opp, eit liv i fattigdom og ufridom. No drøymer Elena likevel om det livet Lila har.

«Dei som flyktar og dei som blir» er ein roman om to kvinners liv i Italia på 70-talet, tiåret prega av arbeidarkamp, klassereise og kvinnefrigjering. Ein roman om eit vennskap som rommar kjærleik og hat, beundring og sjalusi, men som er så sterkt at ingen av dei to kvinnene er heilt seg sjølv utan den andre.


Eg synest denne romanen i serien er betre enn nummer to som eg syntest var ein liten nedtur samanlikna med den første. Det kan verte ein del namn å halde greie på, men denne romanen er meir konsentrert om færre personar, meiner eg.

Som lesar får ein meir enn ein gong lyst til å gripe inn og seie "Ikkje gjer det!".  Elena giftar seg med professorsonen.  Ho får to jenter.  Ekteskapet hennar må berre rakne ...

Blogglesarane får lese sjølv, eller gjere som eg, lytte til lydboka.  Opplesaren les svært godt. 

mandag 3. oktober 2016

Primulapleddet

I går la eg ut heklateppet mitt på instagram og facebook.  Men det finst kanskje blogglesarar som ikkje har sett det?  Uansett så synest eg det er greitt å legge ut mest informasjon på blogg.  Her tvingar eg meg ikkje på nokon.

Då vi hadde familiesamling her i juli, fekk eg bror min til å hjelpe meg med eit reknestykke.  Eg ville vite kor mange ulike fargar ein må ha for at cirka 500 blomster i tre ulike fargar skulle kunne bli ulike.  Eg fekk eit reknestykke der det berre var å sette inn tal for X.  Eg fann ut at 18-19 var nok.  Då hadde eg 25 restefargar i Finull.  Seinare har eg tigga nokre smånøste og kjøpt meg 4-5 fargar til.  Eg har ikkje funne to like blomster, noko som lett kunne ha skjedd, for eg har av og til berre laga plater med omtrent 15 blomster.  Det er lurt om ein oppdagar at ein må ha fleire fargar.

Oppskrifta fann eg i Arne og Carlos si bok "Håndarbeid i hagen". Der er ei god forklaring, men ein kan og finne oppskrift og video her.  Eg fann ein video på YouTube der Arne strikka på tid, nærare bestemt seks minutt.  Eg tok tida tidleg i prosjektet.  Då brukte eg tolv minutt.  Mot slutten brukte eg ni. Eg går ikkje inn for å strikke eller hekle fort.  Ting tek den tida det tek.  Men det kan vere litt artig å registrere.  På facebook synest nokre åtte-ni veker var kort tid...

Eg fekk og spørsmål om storleiken.  Då målte eg det til 150 x 210.  Eg brukte elles heklenål 3, ikkje 3,5 som i oppskrifta.

Teppet var utruleg kjekt å hekle, ikkje minst fordi ein fekk sette saman fargar etter kvart, utan noko oppskrift.  Blomstrane vert hekla saman etter kvart.  Monteringsarbeidet er altså minimalt.  Eit godt tips er å feste trådar etter kvart, omtrent halvparten kan ein hekle inn i arbeidet.

søndag 2. oktober 2016

Siste innspurt!

 I dag hadde eit par av karane bestemt at dei skulle på Skafjellet.  Eg såg mitt snitt til å hive meg med og sikre meg dei to siste postane eg treng for å få den gjevaste premien.  Heretter vert alt berre bonus.

Det vart fort klart at ikkje alle ville få i mitt tempo, så eg vart sleppt av på Bjåstad ein halv time før dei. 
 Eg har aldri gått opp denne råsa, som går for å vere den finaste, før.  Men eg fekk beskjed om at det berre er å gå skogsvegen opp, og råsa er så godt skilta at det er umogleg å gå feil.
 Det er sant!  Fjellentusiastar har gjort ein god jobb med tilrettelegging!

På Storebroren er det flott utsikt utover!

lørdag 1. oktober 2016

1. oktober

 Kalenderen viser 1. oktober, og vi kan trygt seie at hausten har kome, sjølv om det visst nok skal skine opp att i morgon.  Det er berre ei veke att til vi får haustferie.
No har vi Voldingane på besøk.  Til middag serverte eg fårikål.  I morgon vert det fjelltur på nokre og kanskje fisking frå land på andre.  Mannen skal delta på eit arrangement i Ulsteinkyrkja.  Eg må sjå kor langt eg kjem med vekeplanlegginga.  Måndag skal elevane få lekseplan for to veker.  Faga må planleggast og planen må utformast.  Dette er arbeid eg har brukt å fare på jobb for å gjere, men no har eg sikra meg tilgang heimanfra.  Det bør vere tidssparane.

Elles har eg fått blogglista mi på plass att.  Av ein eller annan grunn forsvann ho.  Så la eg inn på ei ny, og plutseleg var der to.  Eg håper no at alle som vil vere der, er der.  Eg har ein mistanke om at nokon kan ha uteblitt.  Dei er på ingen måte utestengde.  Eg må berre finne dei att.  Dei som skriv kommentarar, skal eg få lagt inn att!  I framtida vil berre ti bloggar vise, så bloggar som ikkje vert oppdaterte, vil ikkje vise.

Då vil eg ønskje blogglesarane ein fin søndag!

onsdag 28. september 2016

Vevstrikk

Av og til dukkar det opp invitasjonar på facebook.  I dag bestemte eg meg for å gå på eit arrangement med Husflidlaget.  Temaet var ull, og ein kunne få lære vevstrikk og korgstrikk.  Eg strikka meg ein liten prøvelapp i vevstrikk.  Teknikken vert brukt mellom anna i Bosniatøflar.

Elles er det kjekt å diskutere handarbeid med folk.  Eg synest det er lettast å lære når nokon viser, og ein i tillegg kan spørje om hjelp. 

mandag 26. september 2016

Bok 38: Heksejakt


Då hekseri og trolldom var blodig alvor!

Frå 1400-talet og fram til rundt 1700 blei 100 000 kvinner og menn stilte for retten og skulda for hekseri og trolldom i Europa. Rundt 50 000 av desse blei avretta. Her i landet blei over 300 såkalla hekser drepne. Dei var vanlege kvinner, gifte og ugifte, fattige og rike, unge og gamle. 

Heksene blei hengde eller halshogne, men oftast brende. Bålet skulle ha ei reinsande kraft. 

Historikaren Aina Basso fortel om hekseprosessane i Europa og i Noreg. Her blir vi kjende med hekser som franske Jeanne d'Arc og tyske Merga Bien, men også norske hekser som Anna Pedersdotter Absalon og sunnmørske Sva-maska. Vidare får vi historia om den siste og aller verste av hekseprosessane i Finnmark. I 1662 blei 31 kvinner skulda for å vere hekser. Av desse var det seks småjenter. Kven var heksene? Og korleis i alle dagar kunne noko slikt skje? 

Heksejakta er ikkje over. Både i Asia, Sør- Amerika og Afrika er det stader der dei framleis brenner hekser.


Denne romanen tok eg med til lesetime i 9B. (Resten las eg på reisa.) Eg viste elevane kva eg ville lese, og ei av jentene hadde allereie lese boka.  Det forundrar meg ikkje! Mange er nok interesserte i temaet. Og denne boka er lettlesen og rikt illustrert.  Det er ei blanding av faktastoff og sanne forteljingar.  Viktig informasjon er i eigne avsnitt.  Lay outen gjer boka rett og slett tiltrekkande!

Målgruppa er born 9-12 år, men eg trur at både eldre born/ungdomar vil like boka.  Sjølv liker eg godt å lese faktabøker for ungdom.  Kan ein det som står der om eit emne, kan ein det viktigaste.

Eg synest at forfattaren skriv best for den yngre garde.  

No er ikkje eg den mest lettrørte, men slutten på boka rørte meg.  Der tek ho fram hekseri i vår tid generelt og den vesle guten Hope spesielt.  


Bok 37: Alltid tilgivelse



Da Anne B. Ragde var ferdig med Ligge i grønne enger, var hun fast bestemt på at det aldri kom til å bli flere bøker i Neshov-trilogien. Vi måtte alle slå oss til ro med at livet bare fikk gå videre for Erlend, Krumme, Margido, Torunn og de andre uten at vi fikk være med. Heldigvis skal man aldri stole på en forfatter.

Ragde har nå kleist til med en sjarmbombe av en roman som hvirvler oss tilbake til menneskene vi vil være blant, tre og et halvt år etter at Ligge i grønne enger ble avsluttet. Serien startet med Berlinerpoplene og ble etterfulgt av Eremittkrepsene. Historien ble kalt Neshov-trilogien.

Men ikke nå lenger.
Torunns nye liv
Tre år er gått siden Torunn reiste fra Neshov og søkte tilflukt hos Christer i skogen utenfor Oslo. Erlend og Krumme er blitt travle småbarnsfedre med nye, strålende utsikter til det gode liv i København. Skjønt livet - det kan ingen ta for gitt. Margido har funnet tilbake til sin Gud, men må samtidig ta konsekvensen av at det er nye tider også i gravferdsbransjen. Torunn har fylt førti og begynner å innse at hun ikke har noen framtid hos den notorisk utro hundekjøreren. Men hva skal hun gjøre med livet videre? Fins det tilgivelse for at hun sviktet Neshov-familien den gangen? 

Nye navn i København
I Krumme og Erlends gigantiske og glamorøse leilighet (heisen går rett inn i leiligheten – jeg bare nevner det) på Gråbrødretorv i København, leves nå et hektisk familieliv. Sammen med det lesbiske venneparet Jytte og Lizzie i Koreavej har sjefredaktøren i Berlingske Tidende og vindusdekoratøren fått tre barn: Tvillingene Nora og Ellen, og Leon. Skjønne unger, som alle, ikke minst Erlend, kappes om å skjemme bort. Erlend har et stort pappa-gen som han kanskje ikke visste bodde i ham. Men det tok ham et stykke å komme dit, og ikke helt uten både ytre og indre dramatikk.
Eks-veterinærassistenten Torunn og begravelsesagent Margido, henholdsvis Erlends niese i Oslo og bror i Trondheim, dukket ikke opp på barnas navnedag. Etter det som skjedde og med årene som har gått, har Neshov-familien glidd fra hverandre igjen, men en skjellsettende hendelse skal få Erlend til å gjenoppta kontakten med dem.

Mat og avmakt
På Gråbrødretorv drikker de champagne og spiser fikenbrød og linsesuppe. Margido, derimot, sitter på en stubbe i skogen og spiser en brødskive med Jarlsbergost, med en S av kaviar øverst. Men han koser seg ikke. Han har det ikke bra. Han føler at tiden har løpt fra ham. Og Torunn, som bor sammen med aksjemegler og premiedust Chris, som attpåtil bedrar henne med tjueåringen Iris, har det heller ikke bra, betror hun venninnen Margrete mens de spiser pizza og drikker rødvin til. Den eneste i Norge som livet smiler til, er Tormod Neshov. Inne i sitt 84. år bor han på gamlehjem og leser bøker om krigen. Han er svært fornøyd med hvor skjebnen har ført ham. Han lar ikke Margido engang ta ham med på biltur, av redsel for at han ikke skal få lov til å komme tilbake igjen til gamlehjemmet.
Gården vil han aldri mer tilbake til. Den står for øvrig og forfaller og viser seg å være umulig å selge. Den eneste som av og til drar dit, er Margido, som har kistelageret sitt der. 

Feelgood og alvor
Dette er opptakten til en leseopplevelse du bare kan glede deg til! Ragde er i superform, skriver med stort overskudd og klarer kunststykket å både være veldig morsom og dypt alvorlig. Jeg må innrømme at underleppa mi av og til begynte å bevre, også. Alltid tilgivelse er en skikkelig feelgood-bok samtidig som den byr på et lite flettverk av fortellinger om oppbrudd, endring og en ny begynnelse. Dette er en pageturner til å bli sulten av. Også sulten på enda en Neshov-roman. 

Denne romanen las eg på nokre få dagar.  Han er lettlesen - og høver for alle som lurer på korleis det går med Torunn, Margido, Erlend og Krumme. 

søndag 25. september 2016

Peace

Dagen i dag vil vel gå inn i historia som ein varm sommardag.
Eg har brukt mykje av dagen på retting og førebuing. I morgon fer eg til Oslo der eg skal vere på kurs tysdag.
Peacerosa har skranta i heile sommar - heilt til no.

lørdag 24. september 2016

Basardag

Ein gong i året bruker eg å hjelpe til på bdehusbasaren.  Eg har sagt dei kan regne med meg.  Eg stiller om ikkje noko kjem i vegen.

Dei treng nokre ungdomar som kan selje årar, dele ut gevinstar, bere ting opp og ned trappene og vaske opp.  Det er der eg kjem inn.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...