søndag 17. juni 2018

Post 7: Løkeberget


Dagens trimtur gjekk til Løkeberget. 

No skal mannen hente Olaug på flyplassen. Ein kjem seg raskt heim frå Bergen når ein kan flyge til Ørsta og bli henta med bil.

lørdag 16. juni 2018

Opplev Hareid


I dag har eg stått på stand for Husfliden eit par timar under Opplev Hareid. Dessverre måtte konsertane trekke innandørs. Elles hadde det mol vorte meir folkeliv i sentrum.

Det var litt artig med sauene som var naboar til Husfliden. 

onsdag 13. juni 2018

Every step counts

Eg har fått meg ein ny spp. Viss eg går 10 000 steg ein dag, gir Sholl eit måltid, via Røde Kors, til nokon som treng det. Det er berre å Google for interesserte.




I dag har eg vore munnleg sensor. Det inneber mykje sitting. Så no har eg gått rundt vatnet.

Det spørs om det er stille før stormen...



mandag 11. juni 2018

Bok 22: Haimenneske


K2 og Patricia er offisielt blitt kjærester når denne boka tar til. Det er sommeren 1972, og K2 blir invitert til en hyggelig helg på et vakkert beliggende sørlandshotell. Det eneste aberet er at hotellet ligger på en øy, ikke særlig rullestolvennlig. Likevel blir Patricia med på det som skal vise seg å bli en skjebnesvanger helgeutflukt. 

For nøyaktig ti år siden ble en liten guttebaby funnet ihjelslått på hotellet. Tvillingsøstrene hans skulle passe ham, og begge sverger på at de ikke har noe med mordet å gjøre. Likevel forsvinner den ene av søstrene rett etter at udåden blir oppdaget. Barnets mor begikk selvmord kort tid etter, men de gjenlevende gjestene fra den grufulle helgen er samlet på hotellet nå, og direktørens plan er at K2 skal oppklare mysteriet. Direktøren har nemlig sine egne maktpåliggende grunner til å ønske å komme til bunns i mysteriet. 

Uhyggelig nok det kan virke som det er en ubuden gjest på hotellet, en gjest med morderiske hensikter. Og denne gangen kommer Patricia i skuddlinjen.

Med et høflig nikk til Ti små negerbarn har Hans Olav Lahlum skrevet et perfekt kammerspill der lidenskap og brå død inntar hovedscenen.


Ein får verkeleg ei Agatha Cristie-kjensle når ein les denne romanen.  Han høver godt for dei som liker litt gammaldags krim. Forfattaren skriv godt, og språket høver godt til teksten.

Bok 23: En moderne familie.

Denne romanen hadde eg høge forventningar til.

Her er tre forteljarstemmer. Det er dei tre borna til ekteparet på 70 som bestemmer seg for å skiljast.  Denne skilsmissa sine innverknad på borna og seg sjølve, er handlinga i boka. Det er mange kriser, for å seie det slik. For meg vert mykje føreseieleg.

Eg får berre konkludere med at det er kvar sin litteratursmak...

søndag 10. juni 2018

Post 6: Åsefjellet


I dag låg skodda langt ned i fjella, så vi valde å gå på eit lågt. Vi gjekk vidare og ned til Engeskaret. Dermed fekk eg 10 000 steg på appen.


onsdag 6. juni 2018

Gratulerer med dagen Olaug!

I dag fyller veslejenta 21 år!  Ho bur no i Bergen og er nesten ferdig med andre året på tannlegestudiet.  Vi håper ho får tid til å nyte dagen innimellom praktiske studium og eksamenslesing.

Då ho var heime, tok vi bilde ved ein rododendron som alltid blomstrar på denne tida.  Her kan de klikke dykk bakover.

søndag 3. juni 2018

torsdag 31. mai 2018

Årets blomstertur


Vi har teke turen til Kvalsund gartneri i mange år. Aldri har vi hatt så fint vêr. Blomstrane skal de få sjå ein annan dag. 

Den tradisjonsrike ostekaka vart erstatta av ei nydeleg sitronkake med limekrem. 

onsdag 30. mai 2018

Vinnarlykke på husflidsmøte

Etter ein pause, møtte eg i dag på husflidsmøte.  Det var på den relativt nye butikken Syglede på Amfi i Ulsteinvik.  Vi fekk høyre mykje om butikken og varene dei tilbyr, drikke kaffi og handle.  Som vanleg var der loddsal.  I dag var det min tur til å vinne.

mandag 28. mai 2018

Jegergenser til Håkon


Yngstemann ymta frampå om at han og kunne trenge ein genser.  Det har vorte mykje strikk til jentene i det siste... Ønsket var ein kamuflasjefarga genser som likna på dei mormora strikka til dei då dei var små.  Antrekket i gata var då kamuflasjebukser.

Eg leita ei stund før eg fann ei oppskrift eg kunne tenke meg.  Boka "Strikk til alle tider" vart innkjøpt. Genseren som heiter Alfred er der i oransje med glidelås i halsen. Håkon fekk genseren dagen før han tok jaktprøva.


Genseren er strikka i Finull frå Rauma på pinnar nummer 3.  Det er eit tidkrevande prosjekt i størrelse L, men genseren vert svært anvendeleg.

Då Audun fekk sjå genseren, ymta han frampå om at hans ullgenser er nokre år gamal.  No har eg så vidt begynt på Sumen frå same boka.  Han som er militær, får blå genser til sivil bruk.


onsdag 23. mai 2018

Bok 21: Helikopterranet


Tidlig en septembermorgen i 2009 skingrer alarmen i tellesentralen i Västberga. Ranerne ankommer med helikopter og politiet står bare og ser på når det forsvinner med nesten 40 millioner kroner .

Ikke et skudd løsnes. Ingen ble skadet. Hele verdenspressen måpte. Hvordan var det mulig? Fire helt ulike menn delte drømmen om å bli rike i en fart, og var villige til å gjøre hva som helst for å gjøre den til virkelighet.

Jonas Bonnier har endevendt rapporter, artikler og beretninger fra det spektakulære ranet. Han klarte å komme tett på de fire ranerne og har fått eksklusiv tilgang til deres personlige historier. Aldri før har denne historien blitt fortalt offentlig.

HELIKOPTERRANET er solgt til utgivelse i 30 land. Filmrettighetene er solgt til Netflix, som planlegger storfilm med Jake Gyllenhaal i hovedrollen.

Bok 22: Wienerbrorskapet


Ingar Johnsruds kritikerroste debutbok «Wienerbrorskapet» handler om den aller farligste form for ondskap. Den ondskapen vi gjør av godhet. 

Annette Wetre, den vakre og intelligente datteren til en ledende Krf-politiker, er forsvunnet. Sammen med sønnen på tre år er hun en del av den lukkede menigheten Guds Lys, som har isolert seg på gården Solro utenfor Oslo. Saken har knapt landet på skrivebordet til politietterforsker Fredrik Beier før Solro blir åsted for en bestialsk massakre. Da politiet finner et avansert underjordisk laboratorium, innser de at gården skjuler mørke hemmeligheter. Men hvilke? Annette er borte. Sekten er bote. Tilbake ligger bare lik. 

Det viser seg at laboratoriet har forgreininger tilbake til andre verdenskrig og et internasjonalt brorskap av naziforskere, ledet av en norsk rasebiolog. Sammen med den unge PST-etterforskeren Kafa Iqbal står Fredrik Beier overfor en krimgåte som vokser til en storpolitisk thriller med endetidssekter og onsinnede konspirasjoner, hvor vår tids terror får næring fra nazitidens levninger. 

mandag 21. mai 2018

Andre langhelg i mai ...


... vart avslutta med gudsteneste på Melshornet i vind og sol.

På nedoverturen fekk vi med oss ein Hareidstrimpot til.

torsdag 17. mai 2018

17. mai 2018


I dag feira vi første del av nasjonaldagen der mannen heldt tale på festen.

Det er alltid triveleg å vere i dei små bygdene på 17. mai. Det må vere noko med at alle kjenner kvarandre og alle tek ansvar.
 Her heime hadde eg invitert familien på middag klokka fire.  Håkon og Birte plukka opp mamma i Ørsta.  Audun kom heim midt på natta.  Eg la mat i kjøleskåpet hans i går kveld då eg handla.  Einar har vore heime ei veke.  Berre Olaug mangla.  Ho feira dagen i Bergen saman med vener og Alexander. 
Serveringa var enkel.  Til middag var det kjøtsuppe.  Til dessert serverte eg grunnlovsdessert med vedunderleg vaniljekrem og jordbær i gele med (eg innrømmer Piano) vaniljesaus. Eg sette og fram eit glas med hermetiske kirsebær.

tirsdag 15. mai 2018

Hagetid


I dag vart det ei arbeidsøkt i hagen i staden for tysdagstur. Legg merke til den gulblomstrande busken som vi fekk av systera mi for nokre år sidan.

mandag 14. mai 2018

Første langhelg i mai

 Den store hendinga denne langhelga var konfirmasjonen til yngstemann til systera mi. Det var ein flott dag på alle måtar. dei som er interesserte, kan klikke seg inn på hennar og mor mi sin blogg.

I selskapet var det mange gjester.  Det er spesielt kjekt å få treffe slekt som ein ser heller sjeldan.
Torsdag kom journalisten heim frå vikariatet sitt i NRK Finnmark.  Han har vore i Alta sidan 1. januar.  No skal han vere heime nokre veker før han skal jobbe i NRK Oslo i sporten fram til ut i september. Det er han som har tatt bilda over.

Det er berre to arbeidsdagar att før neste langhelg.  Elevane mine har kome opp i skriftleg engelsk.  Førebuingsdag og eksamensdag er ikkje før neste torsdag og fredag.

søndag 13. mai 2018

Post 1 2018


Eg har bestemt meg for å vere med på Hareidstrim i år også. I dag laga vi opp med den korteste turen som går til Hovden. Vi parkerte ved golfbanen og gjekk derifrå.

Mannen jogga heim att. Mine trimturar er altfor korte for ham som bil ha treningsturar, så det gjeld å finne kombinasjonar.

Eg synest dei dom legg ut desse postane, gjer ein kjempejobb. 

Heime venta katten Lucy. Ho hadde lagt seg i skyggen bak ein busk. 

tirsdag 8. mai 2018

Bok 20: De fems tegn


De fems tegn er en psykologisk kriminalroman som både på etterforskersiden og forbrytersiden tar opp allmennmenneskelige tema som synd, straff, hevn og tilgivelse. Romanens hovedtema om hvordan både overgripere og offer i mange tiår senere levde videre med krevende minner fra 2. verdenskrig, er fortsatt aktuelt. Særlig i sluttdelen fokuserer romanen på det svært aktuelle undertemaet om krigens natur og hvordan den kan påvirke særlig unge mennesker sterkt. Fortelleren har, etter tidlig å ha mistet sin kone, flyttet alle sine fremtidshåp over på sin eneste sønn, og etter sønnens død flyttet dem videre over på sin eneste sønnesønn. Når også sønnesønnen nå er død, blir han en mann uten noe håp for seg selv og sin familie. I stedet reiser han tilbake til et mørkt og lenge avlåst rom i sin hukommelse. Den farlige historien om hvorfor han mistet sin kone og hvorfor de bare fikk ett barn og ett barnebarn, kryper ut derfra.

Denne romanen las eg ut på tre dagar. Romanen er noko av det beste eg har lese på lenge!  Oppbygginga er genial.  Her vert tatt opp mange moralske spørsmål.  For meg vert det mykje reflektering og lesing mellom linjene. Jan Grønli har ei stemme som høver til teksten.

Eg ser at roamnen får dårleg kritikk t.d. i Aftenposten.  No håper eg at ein eller fleire blogglesarar tek seg tid til å lese romanen og gi meg tilbakemelding på om eg har tatt så "feil"?

Det er sjølvsagt lov å ha ulik litteratursmak.

mandag 7. mai 2018

Bok 19: Syndeflod


Huset er bygget som en bunker og beregnet på å skjule mennesker på flukt. Mannen som nå har leid huset, har noe helt annet i tankene. Huset er helt uinntakelig, og synes ikke på plankartene. Inne i huset befinner det seg en familie som veldig gjerne vil ut. Ute i verden finnes det bare én person som savner dem ...
Gifteringen 
En mann blir funnet død i stolen sin, skutt i brystet. Merkelig nok har han datterens giftering på lillefingeren. Etterforskningen avslører at mannens datter også ble myrdet, av sin voldelige eksmann. Bærer han gifteringen hennes for å minnes? Hva gjorde han for å få henne ut av det dårlige forholdet? Spørsmålene er mange. Samtidig får leserne vite om en annen manns synd, en mann som bekjenner i et brev til sin kone; han har kjørt på en kvinne og stoppet ikke for å hjelpe. 
Fredrika Bergmans historie 
Psykologen Fredrika Bergman bistår etterforskerne, til tross for at hennes ektemann Spencer er døende av kreft. I løpet av etterforskningen dukker det også opp et illevarslende brev. Fredrika blir satt på sitt livs prøve, dratt mellom familien og en krevende jobb - en jobb som også tilbyr flukt fra den sørgelige hverdagen. 
Forstår du nå, Alex? 
Alex Recht ser etter hvert en sammenheng mellom de ulike sakene. En ukjent person legger igjen beskjeder til Alex, en som vil hjelpe dem på rett spor. Men hvem er den anonyme brevskriveren, og hvordan kan gjerningsmannen alltid ligge ett skritt foran? Og mens etterforskningen går sin gang, blir stemningen stadig mer intens i det hermetisk lukkede huset i skogen. 
Syndflod er en intenst spennende krim der gamle synder bringes opp i lyset, og konsekvensene er dødelige.

Denne romanen hadde eg ikkje sansen for.  Eg synest han er rotete, og plottet er noko utstudert. Eg vil kalle det reinspikka underhaldning...

søndag 6. mai 2018

Rosestiklingar


Kvart år prøver eg å få rosegreiner til å røye seg. I fjor sette eg greinene rett i pottet. Resultatet vart det same. Kvart år vert det ei ny rose. Om det er ei Aloha eller ei New Dawn, ja, det må berre vise seg.

fredag 4. mai 2018

Takk for tunnelen!


I dag har eg vore i Ørsta på besøk og shopping. Tunnelen gjer det til ein liten tur.

I dag skulle tunnelen vaskadt, og to leiebilar førte oss trygt gjennom. Ventetida vart ikkje lang sidan trafikken gjekk begge vegar.

lørdag 28. april 2018

Tilbake

 
 

Dei siste dagane har vore prega av å ta tilbake kvardagen. Hovudet må omstillast på å kome tilbake på jobb. Noko av det eg prøver å lære elevane mine, er at vi ikkje er så spesielle som vi trur.  Vi er ikkje åleine om å tenke å tru som vi gjer.

Med meg har det hopa seg opp rettingsarbeid. Eg har hatt ein bunke engelsktentamenar liggande i veska mi i fleire veker. Mi ventesorg har vore prega av strikking.  Eg har gjort det eg må på jobb, men rettingsarbeid som eg vanlegvis lett gjer heime, har eg fått ein slags aversjon mot. Det har vorte mykje strikking på ettermiddags- og kveldstid. Når ein strikkar, flyg tankane.  Ein får roa nervane litt.

No har Håkon ønska seg ein jegergenser, ein som liknar på dei mormora strikka i kamuflasjefargar til gutane då dei var små. Så har eg sett strek under ønskelista. Eg skal seie ifrå når det er lov å ønske seg strikkeplagg.

Eg hadde eitt ønskje for meg sjølv onsdag etter gravferda, og det var at energien og rettelysta skulle kome tilbake.  Det skjedde omtrent med ein gong.  I dag har eg bretta opp ermane. No har eg berre att å føre karakterane inn i listene mine.

Opp i det heile tenker eg at det siste pappa hadde villa, var at vi skulle gi oss over.  Han hadde alltid høg arbeidsmoral, og det ville han sjølvsagt at vi skulle ha. Eg tenker mykje på han medan eg styrer på.

 
I går vaska vi hus.  Då fordelte eg alle dei fine blomane og plantane rundt på bord og i vindaugskarmar.

I dag køyrde Audun tilbake til hovudstaden.  Han kjem heim allereie til 17. mai.  Einar for til Alta onsdag. Han kjem tilbake om berre eit par veker og.  Olaug, som no har tatt seg eit namn til, nemleg Marie, fekk berre ein dag fri frå tannlegestudiet.

I morgon skal vi på hytta til svigerinne og svoger på 61-årsdagen hennar.

onsdag 25. april 2018

Omtanke

Vi har fått mange fine ord, mange gode klemmar, hjarte på facebook og fine plantar.  Vi har sett stor pris på alt.  Folk er utruleg omtenksame, og mange bryr seg. Eg har vorte overvelda.

Eg samla plantane på kjøkenbordet dei første dagane.  Det var godt å gå og sjå på dei.  i ettermiddag har eg sett dei rundt i heimen der eg synest dei høver best.  Eg skal ta godt vare på alle!

Bok 18: Byens spor


Nytt storslått episk verk fra Lars Saabye Christensen! Byens spor er første bind i en trilogi, og vi befinner oss på Oslo vest rett etter krigen der vi møter Ewald og Maj Kristoffersen med deres sønn Jesper. Ewald jobber i et reklamebyrå som får i oppdrag og lage kampanjen i forbindelse med Oslos 900-årsjubiléum og Maj engasjerer seg i Røde kors. Bli med når vi legger øret inntil konkylien og lytter: Hør lyden av Oslo. Se gatene som binder den sammen, se menneskene som bor i dem. Se Ewald og Maj, se slakteren, se legen, hør hyggepianisten på Bristol, høre telefonen ringe hos fru Vik i etasjen over. Se Maj gå på møte i Røde Kors, hør glassen klirre på Bristol. Høre lyden av hvinende bremser.

Eg begynte på denne romanen to gonger. Eg synest det var vanskeleg å få tak på han i byrjinga, men då det først tok laus, fekk eg verkeleg sansen for romanen. Det er flotte person- og miljøskildringar, og ikkje minst tidsbilete.

Bok 17: Sov du vesle spire


Fra forfatterne bak suksess-serien Springflo, som gikk på NRK1 sommeren 2016.

En natt snubler den hjemløse Muriel over en gråtende jente på gaten. Jenta heter Folami og er flyktning fra Nigeria. Muriel får låne et sommerhus i skogen av en venn og tar med seg Folami dit. Men en ettermiddag blir Folami angrepet av en mann i området og Muriel tør ikke være igjen alene med jenta. De kontakter Tom Stilton for hjelp.

Tom arbeider nå for Mette Olsäter, kriminalførstebetjent på Rikskrim. Sammen med Olivia Rönning etterforsker de drapet på en tenåringsgutt som ble funnet nedgravd i Småland, med avskåret hals. Etterforskningen får forgreininger til kloakken i Bucuresti.
Da Olivia får treffe Folami, ser hun at hun har et smykke som ligner på det den døde gutten hadde. Sammen med jenta lykkes Olivia Rönning og Tom Stilton å avsløre en sjokkerende virksomhet.

«Sov du vesle spire» er en krim som lykkes med å integrere samfunnsengasjement med troverdige karakterer og spenning utenom det vanlige.


Dette er ein krimroman der ein set fokus på heimlause born og dei som er villege til å utnytte dei på det aller grovaste.  Makaber underhaldning, kort fortalt.

Bok 16: Den digitale festning


NSAs uovervinnelige supercomputer TRANSLTR stilles overfor en mystisk kode den ikke klarer å knekke. Sjefskryptograf Susan Fletcher blir tilkalt. Det hun avdekker, sender sjokkbølger gjennom maktens korridorer. NSA blir holdt som gissel - ikke med våpen eller bomber, men en kode så genial at den vil lamme landets samlede etterretning dersom den slippes løs. Susan Fletcher fanges i et desperat kappløp som bringer leseren fra maktens hemmelige korridorer, via Tokyos skyskrapere, til Spanias mektige katedraler. Det er en kamp på liv og død - et avgjørende forsøk på å ødelegge en ugjennomtrengelig formel som truer verdens maktbalanse. Susan må kjempe alene, ikke bare for sitt land, men også for livet og mannen hun elsker.

Den digitale festning er rystende aktuell og spekket med etterretningshemmeligheter. Den bringer leseren dypt inn i den mektigste sikkerhetsorganisasjonen i verden - National Security Agency (NSA). NSA har operert med milliardbudsjetter og har vært ultrahemmelig og ukjent for de fleste før Dan Brown skrev om organisasjonen i denne boken.


Vi har hatt fordjuping i norsk i tiande.  Eit par av gutane valde Dan Brown.  Inspirert av dei tok eg med meg denne romanen frå 2010 heim frå biblioteket. det er ein skikkeleg pageturner!

tirsdag 24. april 2018

Gravferd



I dag har vi gravlagt far min, Nils Steinar Trovåg. Han døydde på Ørstaheimen onsdag 18 april klokka 18 (i 2018)etter lang tids sjukdom.  Både mor mi, søstera mi og eg var der hos han.

Dagane fram til gravferda har vi brukt til å planlegge og til å vere saman.  Eg har følt meg heilt tom, og eg har nok grudd meg meir enn eg har vore klar over til sjølve gravferda.

Det er tungt å gravlegge sin eigen far. Han har vore svært sjuk, og ingen ønskte han noko lengre liv slik det var.  Vi har mist han gradvis.   Han har kjendt oss att og vore glad for å sjå oss.  Men dei vakne augneblinka har vorte stadig kortare. Sjølv om det var godt for han å sleppe, er det trist når det skjer.

Gravferda i dag vart ei trist, men fin stund.  Dei som talte i kyrkja og på minnestunda, kjende pappa frå ulike stader og tidspunkt i livet.  Vi følte at det vart teikna eit godt og rett bilde av han.

Mor mi vart og takka for bloggen.  Mamma og pappa vart samde om at ho kunne fortelje om sjukdomen hans på bloggen sin.  I fjor då han vart innlagt heile seks gonger og ting endra seg frå dag til dag, var det ein grei måte å oppdatere mange om gongen på. Vi la oss aldri før vi hadde lese bloggen.

Det har vore mange tankar i dag.  Og eg sit eg att med ei kjensle av at pappa ville ha likt si eiga gravferd.

- Takk for alt du har vore for oss -

mandag 16. april 2018

Lang genser med lommer og raglanfelling


Genseren strikka eg i vinter då eg hadde lånt Ellen Wessel si bok #STRIKK. Boka kjøpte eg seinare på Mammutsal. Garnet er Melody og tynn alpakka.  

søndag 15. april 2018

Janneckegenser


Genser nummer to frå Enda mer bystrikk. Denne er i Pus og tynn alpakka på pinnar nummer 9.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...